Współczesność — epoka literacka

Serwis liczy współczesność od wybuchu II wojny światowej w 1939 roku, choć wielu badaczy zaczyna ją w 1945 roku. Pierwsze lata przyniosły literaturę wojny i okupacji. Kamienie na szaniec Aleksandra Kamińskiego ukazały się w 1943 roku. Tadeusz Borowski w opowiadaniach, takich jak Proszę państwa do gazu, opisał obóz koncentracyjny, a Gustaw Herling-Grudziński w Innym świecie sowiecki łagier. Hanna Krall w Zdążyć przed Panem Bogiem (1977) oddała głos Markowi Edelmanowi, uczestnikowi powstania w getcie warszawskim.

Do 1989 roku literatura dzieliła się na krajową i emigracyjną. Od 1949 roku władza narzucała socrealizm, a po 1956 roku cenzura złagodniała. Poezję tworzyli Czesław Miłosz, Wisława Szymborska, Zbigniew Herbert i Tadeusz Różewicz. Sławomir Mrożek, autor Tanga (1964) i Artysty, wpisał się w nurt teatru absurdu. Tadeusz Konwicki wydał Małą Apokalipsę (1979) poza cenzurą, w Niezależnej Oficynie Wydawniczej. Janusz Głowacki w Antygonie w Nowym Jorku (1992) nawiązał do tragedii Sofoklesa.

Z literatury obcej należą tu Mały Książę Antoine’a de Saint-Exupéry’ego (1943), Dżuma Alberta Camusa (1947) i Rok 1984 George’a Orwella (1949). Najnowszą literaturę reprezentują Olga Tokarczuk, laureatka Nagrody Nobla za rok 2018, Andrzej Stasiuk oraz Ryszard Kapuściński z Podróżami z Herodotem (2004).