Antyk — epoka literacka

Literaturę europejską otwierają eposy Homera. Iliadę i Odyseję datuje się na VIII lub VII wiek p.n.e., a za umowny koniec antyku przyjmuje się upadek cesarstwa zachodniorzymskiego w 476 roku. Epokę tworzą kultura grecka i rzymska. Obok nich stoi Biblia, której księgi powstawały przez większość I tysiąclecia p.n.e. i w I wieku n.e. po hebrajsku, aramejsku i grecku.

Wiele gatunków wymyślonych przez Greków, jak epos czy tragedia, żyje do dziś. Tragedie wystawiano w Atenach podczas świąt ku czci Dionizosa, a najwspanialsze powstały w V wieku p.n.e. Pisali je Ajschylos, Eurypides i Sofokles, autor Antygony. Mity opowiadały o bogach i herosach, tłumaczyły stworzenie świata i wyznaczały granice, których człowiek nie powinien przekraczać. W Rzymie Wergiliusz napisał Eneidę, a Horacy w odach i satyrach rozważał wartość umiaru i nieuchronność śmierci.

Mity uczniowie poznają zwykle z Mitologii Jana Parandowskiego. To książka XX-wieczna, ale serwis przypisuje ją do antyku, bo opowiada mity starożytnych.