Dwudziestolecie międzywojenne — epoka literacka

Epoka obejmuje lata od odzyskania niepodległości w 1918 roku do wybuchu II wojny światowej w 1939 roku. Lata dwudzieste przyniosły radość z wolności i zachwyt codziennością, słyszalny w wierszach poetów Skamandra, takich jak Julian Tuwim, Jan Lechoń i Kazimierz Wierzyński. Awangarda Krakowska Tadeusza Peipera ogłosiła hasło „Miasto. Masa. Maszyna” i postulowała „minimum słów, maksimum treści”. W latach trzydziestych, w czasie wielkiego kryzysu i rosnącej potęgi państw totalitarnych, narastały pesymizm i katastrofizm.

Proza szukała nowych form. Stefan Żeromski w Przedwiośniu (1924) postawił Cezarego Barykę wobec politycznych wyborów odrodzonej Polski. Witold Gombrowicz w Ferdydurke (1937) i Bruno Schulz w Sklepach cynamonowych (1933) stworzyli najbardziej nowatorskie dzieła epoki. Witkacy w dramacie Szewcy pokazał katastroficzną wizję upadku cywilizacji. Dla dzieci pisał Janusz Korczak, autor Króla Maciusia Pierwszego (1923) i Bankructwa małego Dżeka (1924).

Z literatury obcej serwis umieszcza tu Proces Franza Kafki (1925), opowieść o jednostce bezradnej wobec anonimowej władzy, i książki Hugh Loftinga o doktorze Dolittle. Należy tu też Mistrz i Małgorzata Michaiła Bułhakowa, której współczesna część akcji toczy się w Moskwie lat 30. Autor zmarł w 1940 roku, a powieść ukazała się dopiero w latach 1966–1967.