Średniowiecze — epoka literacka

Średniowiecze w Europie zaczyna się wraz z upadkiem cesarstwa zachodniorzymskiego w 476 roku i trwa do końca XV wieku. Jako jego kres podaje się często wyprawę Kolumba w 1492 roku. Polskie piśmiennictwo rodzi się dopiero po chrzcie w 966 roku. Długo pisano niemal wyłącznie po łacinie, a większość utworów jest anonimowa i trudna do dokładnego datowania.

Przeważają teksty religijne, czyli żywoty świętych, kazania, pieśni maryjne i pasyjne. Obok nich powstają kroniki i eposy rycerskie. Francuska Pieśń o Rolandzie z XI wieku sławi odwagę i gotowość oddania życia w ważnej sprawie. Szczytem epoki jest Boska Komedia Dantego, poemat o wędrówce przez Piekło, Czyściec i Raj, pisany w latach 1307–1321. W teatrze grano misteria i moralitety, a w sztuce popularny był motyw tańca śmierci.

Najstarszym zachowanym polskim tekstem poetyckim jest Bogurodzica, którą rycerstwo śpiewało także pod Grunwaldem. Z XV wieku pochodzi Lament świętokrzyski, w którym Matka Boża pod krzyżem cierpi jak zwykła matka, oraz Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Śmiercią, wierszowany dialog moralizatorski, najbardziej znany polski utwór tego typu.