Plan wydarzeń — Reduta Ordona, Świtezianka, Pan Tadeusz (księgi I, II, IV, X, XI, XII)

1. Reduta Ordona – początek szturmu (w. 1–28).
   1. Adiutant wchodzi na działo, bo jego oddziałowi nie kazano strzelać (w. 1–2).
   2. Dwieście rosyjskich armat i rosyjski wódz na polu (w. 2–6).
   3. Czarna kolumna piechoty idzie na redutę (w. 7–10).
   4. Biała reduta Ordona z sześcioma działami (w. 11–13).
   5. Granat robi wyrwę w kolumnie (w. 17–20).
   6. Kula porównana do byka i węża boa (w. 21–24).
   7. Niewidoczna kula przewierca kolumnę jak anioł śmierci (w. 25–28).
2. Reduta Ordona – oskarżenie cara (w. 29–48).
   1. Pytanie, gdzie jest władca, który wysyła ludzi na rzeź (w. 29–30).
   2. Car w stolicy odległej o pięćset mil (w. 31–32).
   3. Kibitki, płacz matek i knuty od Niemna do Chiwy (w. 33–35).
   4. Car silny jak Bóg, złośliwy jak szatan, groźny dla Turków i Paryża (w. 36–38).
   5. Warszawa odbiera carowi polską koronę (w. 39–42).
   6. Strach w Petersburgu i ślepe posłuszeństwo żołnierzy (w. 43–46).
   7. Wódz kaukaski jak knut w ręku kata (w. 47–48).
3. Reduta Ordona – upadek reduty (w. 49–76).
   1. Okrzyk „Ura” i Rosjanie w rowach (w. 49–51).
   2. Reduta jak motyl w mrowisku gaśnie (w. 52–55).
   3. Domysły o ostatnim dziale i ostatnim artylerzyście (w. 55–58).
   4. Opis żołnierza, któremu zabrakło nabojów (w. 59–74).
   5. Wrogowie wdzierają się do szańca (w. 75–76).
4. Reduta Ordona – wybuch (w. 77–104).
   1. Łzy adiutanta i generał z lunetą (w. 77–80).
   2. Słowa generała „Stracona” (w. 81).
   3. Pytanie o Ordona i wypatrywanie go w dymie (w. 82–90).
   4. Ordon skacze do lochów, generał mówi, że nie odda prochów (w. 91–92).
   5. Wybuch, dym i deszcz piasku (w. 93–100).
   6. Zniknięcie reduty i wspólna mogiła (w. 101–104).
5. Reduta Ordona – zakończenie (w. 105–118).
   1. Wieczny pokój obrońców i napastników (w. 105–108).
   2. Dusza Ordona jako patrona szańców (w. 109–111).
   3. Myśl, że zniszczenie w dobrej sprawie jest święte (w. 111–113).
   4. Zapowiedź Bożej kary dla despotyzmu (w. 114–118).
6. Świtezianka – spotkania nad jeziorem (strofy 1–8).
   1. Pytania narratora o chłopca i dziewczynę (strofa 1).
   2. Maliny i kwiatki do wianka (strofa 2).
   3. Nocne spotkania pod modrzewiem, chłopiec jest strzelcem (strofa 3).
   4. Tajemnicze przyjścia i odejścia dziewczyny (strofa 4).
   5. Pytania strzelca o dom i rodzinę dziewczyny (strofy 5–6).
   6. Prośba, by z nim zamieszkała, i opis chatki (strofy 7–8).
7. Świtezianka – przysięga (strofy 9–15).
   1. Nieufność dziewczyny wobec męskich obietnic (strofy 9–10).
   2. Przysięga strzelca przy blasku księżyca (strofa 11).
   3. Przestroga „biada” dla wiarołomcy (strofa 12).
   4. Odejście dziewczyny i samotny powrót strzelca (strofy 13–15).
8. Świtezianka – pokusa (strofy 16–30).
   1. Burza na jeziorze i pojawienie się dziewiczej piękności (strofy 16–18).
   2. Pieśń istoty z jeziora i zaproszenie do wodnego świata (strofy 19–23).
   3. Wahanie strzelca i fala, która go kusi (strofy 24–27).
   4. Złamanie przysięgi i bieg w głębinę (strofy 28–30).
9. Świtezianka – kara (strofy 31–38).
   1. Strzelec rozpoznaje swoją dziewczynę (strofa 31).
   2. Powtórzona przestroga i wyrok (strofy 32–34).
   3. Wir wciąga strzelca w otchłań (strofy 35–36).
   4. Cienie pary nad jeziorem i dusza jęcząca pod modrzewiem (strofy 37–38).
   5. Powtórzone pytanie narratora, kim jest dziewczyna (strofa 38).

Pozostałe materiały — Reduta Ordona, Świtezianka, Pan Tadeusz (księgi I, II, IV, X, XI, XII)