Trup (adresat wiersza „Do trupa”) — charakterystyka postaci
Milczący adresat sonetu Morsztyna, zmarły, przy którym palą się świece w utworze Wybrane wiersze poetów epoki baroku. Cechy z uzasadnieniem, cytaty i miejsce postaci w świecie przedstawionym.
Trup nie mówi i nie działa. O tym, jak wygląda, dowiadujemy się wyłącznie ze słów kochanka. Zginął od strzały śmierci. Nie ma w nim krwi, przy jego ciele palą się świece, a twarz nakryto żałobnym suknem. Ręce ma związane.
W drugiej części wiersza trup jest przeciwieństwem kochanka. Milczy, nic nie czuje i jest zimny jak lód. Wkrótce rozpadnie się w proch. Dla zakochanego to los lepszy od własnego, bo śmierć kończy cierpienie, a miłość go nie kończy.
Cechy — Trup (adresat wiersza „Do trupa”)
| Cecha | Uzasadnienie w tekście |
|---|---|
| Milczący | Kochanek mówi „Ty jednak milczysz”. |
| Bez czucia | „Ty nic nie czujesz”. |
| Zimny | „Tyś jak lód”. |
| Blady | Kochanek mówi „Ty krwie, ja w sobie nie mam rumianości”, czyli zmarłemu brak krwi. |
| Przemijający | „Ty się rozsypiesz prochem w małej chwili”. |
Częste pytania — Trup (adresat wiersza „Do trupa”)
Kim jest trup w wierszu Morsztyna?
To zmarły, nieznany z imienia. Leży przy świecach, nakryty suknem, z rękami związanymi.
Czy trup coś mówi w wierszu?
Nie. Jest milczącym adresatem, do którego zwraca się kochanek.
Po co Morsztyn wprowadza postać trupa?
Żeby zbudować koncept, czyli zaskakujące porównanie zakochanego ze zmarłym. Okazuje się, że miłość jest gorsza od śmierci.
Dlaczego los trupa jest według kochanka lepszy?
Bo trup już nic nie czuje i wkrótce rozsypie się w proch, a kochanek wciąż cierpi i płonie bez końca.
Jakie elementy obrzędu pogrzebowego pojawiają się w wierszu?
Świece palące się przy zmarłym, żałobne sukno na twarzy i związane ręce.