Panna (w wierszu „Niestatek”) — charakterystyka postaci

Adresatka wiersza „Niestatek” Jana Andrzeja Morsztyna, ukochana mówiącego w utworze Wybrane wiersze poetów epoki baroku. Cechy z uzasadnieniem, cytaty i miejsce postaci w świecie przedstawionym.

Panna z Niestatku nie mówi ani słowa. Poznajemy ją tylko przez opis mówiącego, który zwraca się do niej „panno”. Dopóki się z nim zgadza, jest wzorem piękności. Ma oczy jak ogień, czoło jak zwierciadło, złote włosy, zęby jak perły, białą cerę, koralowe usta i purpurowe policzki.

Gdy dochodzi do kłótni, opis zmienia się w karykaturę. Policzki przypominają trąd, usta czeluść, cera białą farbę, zęby końską kość, włosy pajęczynę. Wiersz pokazuje więc niestałą pannę, a zarazem niestałe spojrzenie zakochanego. Pierwsza połowa wiersza powtarza utarte porównania z poezji miłosnej, a ich odwrócenie to popis dowcipu Morsztyna.

Cechy — Panna (w wierszu „Niestatek”)

Cechy postaci Panna (w wierszu „Niestatek”) wraz z uzasadnieniem
CechaUzasadnienie w tekście
Piękna w zgodzieMa „Oczy są ogień”, „Usta koralem, purpurą jagody”.
ZmiennaJej uroda trwa tylko, „Póki mi, panno, dotrzymujesz zgody”.
Skłonna do kłótniWiersz przewiduje sytuację „Jak się zwadzimy”.
Brzydka w gniewie kochankaPo kłótni „jagody są trądem, / Usta czeluścią”.
MilczącaW wierszu mówi wyłącznie zakochany.

Częste pytania — Panna (w wierszu „Niestatek”)

Kim jest panna z „Niestatku”?

To ukochana mówiącego. Nie znamy jej imienia, a o jej wyglądzie dowiadujemy się tylko z jego słów.

Jak wygląda panna, gdy panuje zgoda?

Jest piękna. Ma oczy jak ogień, czoło jak zwierciadło, złote włosy, perłowe zęby, białą cerę, koralowe usta i purpurowe policzki.

Jak zmienia się jej opis po kłótni?

Policzki stają się trądem, usta czeluścią, cera blejwasem, zęby końską kością, włosy pajęczyną, czoło maglownią, a oczy perzyną.

Kto jest niestały w wierszu?

Tytuł wskazuje na pannę, ale wiersz pokazuje też zmienność samego zakochanego, którego ocena zależy od nastroju.

Czy panna zabiera głos w wierszu?

Nie. Mówi tylko zakochany, który zwraca się do niej „panno”.