Plan wydarzeń — Wybrane utwory
9 punktów głównych i 39 podpunktów, w kolejności chronologicznej. Utwór: Horacy, Wybrane utwory.
- Exegi monumentum (III 30).
- Pomnik trwalszy od spiżu i wyższy od piramid.
- Deszcze, wichry, lata i wieki, które go nie zniszczą.
- Nie umrę cały, część mnie ominie Libitynę.
- Sława rosnąca, dopóki arcykapłan wchodzi z westalką na Kapitol.
- Apulia nad Aufidusem będzie mówić o synu gminu.
- Pierwszy, który przeniósł eolską pieśń do Italii.
- Prośba do Melpomeny o delficki wawrzyn.
- Carpe diem (I 11).
- Nie pytaj o przyszłość ani astrologów.
- Ta zima może być ostatnia.
- Klaruj wino, skróć nadzieje, korzystaj z dzisiejszego dnia.
- Złoty środek (II 10).
- Ani pełne morze, ani zdradliwy brzeg.
- Złota miara, czyli ani rudera, ani pałac budzący zazdrość.
- Pioruny biją w najwyższe szczyty.
- Nadzieja w nieszczęściu, ostrożność w szczęściu.
- Zwijanie żagli przy zbyt pomyślnym wietrze.
- Równowaga wobec śmierci (II 3).
- Spokój w złych i dobrych chwilach.
- Wino i róże w cieniu drzew, póki pozwalają Parki.
- Majątek przejmie dziedzic.
- Jeden los dla bogatych i biednych, łódź na wieczne wygnanie.
- Ucieczka lat (II 14).
- Lata uciekają, pobożność nie pomoże.
- Pluton nie przyjmie okupu.
- Wszyscy przepłyną rzekę zmarłych.
- Za zmarłym pójdą tylko cyprysy, wino wypije dziedzic.
- Przemiana w łabędzia (II 20).
- Poeta dwukształtny wzlatuje nad miasta.
- Syn ubogich rodziców, przyjaciel Mecenasa, nie umrze.
- Pióra na ciele i lot dalej niż Ikar.
- Poznają go dalekie ludy.
- Prośba o pogrzeb bez trenów i skarg.
- Wiosna i śmierć (IV 7).
- Śniegi topnieją, wraca trawa.
- Pory roku ostrzegają przed złudzeniem nieśmiertelności.
- Księżyc się odradza, człowiek staje się prochem i cieniem.
- Ani ród, ani wymowa, ani pobożność nie wrócą życia.
- Zimowa uczta (I 9).
- Sorakte w śniegu, zamarznięte rzeki.
- Ogień, wino, resztę zostaw bogom.
- Każdy dzień licz jako zysk, póki trwa młodość.
- Okręt państwa (I 14).
- Okręt znów wypływa na morze.
- Zniszczone wiosła, maszt i żagle.
- Nie wystarczy dawna chwała.
- Troska poety i prośba o ostrożność.