Streszczenie — Trzej muszkieterowie

W kwietniu 1625 roku osiemnastoletni Gaskończyk d’Artagnan przyjeżdża do Paryża, by zostać muszkieterem. Wyzywa na pojedynki Atosa, Portosa i Aramisa, lecz zamiast walczyć z nimi, pokonuje razem z nimi gwardzistów kardynała Richelieu. Zakochany w Konstancji Bonacieux, powiernicy królowej, jedzie do Londynu po diamentowe zapinki, które królowa Anna dała księciu Buckinghamowi, i ratuje jej honor. Ściąga na siebie zemstę Milady, agentki kardynała, która okazuje się napiętnowaną żoną Atosa. Pod La Rochelle przyjaciele krzyżują jej plany, lecz Milady doprowadza do zabójstwa Buckinghama i truje Konstancję. Przyjaciele osądzają ją, a kat ścina ją nad rzeką Lys. Kardynał mianuje d’Artagnana namiestnikiem muszkieterów.

Tom I, rozdział I. Czym stary d’Artagnan wyposaża syna na drogę?

W kwietniu 1625 roku do Meung przyjeżdża młody d’Artagnan na żółtym koniu. Ojciec dał mu piętnaście talarów, konia, list polecający do pana de Tréville i radę, by nikomu niczego nie puszczał płazem. Matka dała mu przepis na cudowny balsam. W oberży „Pod Wolnym Młynarzem” d’Artagnan wyzywa nieznajomego szlachcica, który śmieje się z jego konia. Ludzie nieznajomego go biją, a ten rozmawia z piękną damą, którą nazywa milady. Gdy d’Artagnan dochodzi do siebie, list do pana de Tréville znika. W Paryżu sprzedaje konia i wynajmuje pokój przy ulicy des Fossoyeurs.

Tom I, rozdział II. Przedpokój pana de Tréville

Narrator przedstawia pana de Tréville, Gaskończyka, który z ubogiego szlachcica stał się kapitanem muszkieterów i przyjacielem króla. W przedpokoju jego pałacu tłoczą się muszkieterowie. D’Artagnan słucha rozmowy olbrzymiego Portosa z wytwornym Aramisem, którzy kłócą się o romanse dworskie.

Tom I, rozdział III. Posłuchanie

Pan de Tréville łaje Portosa i Aramisa, bo poprzedniego dnia przegrali starcie z gwardzistami kardynała. Wchodzi ranny Atos, który ukrywał ranę. D’Artagnan opowiada o zajściu w Meung, a kapitan obiecuje mu list do akademii szlacheckiej. Wtem d’Artagnan dostrzega przez okno nieznajomego z Meung i wybiega za nim.

Tom I, rozdział IV. Ramię Atosa, szarfa Portosa i chustka Aramisa

W pośpiechu d’Artagnan wpada na rannego Atosa, potem plącze się w płaszcz Portosa i odkrywa, że jego złota szarfa jest złota tylko z przodu. Na koniec podnosi chusteczkę, którą Aramis chciał ukryć. Każdy z muszkieterów wyzywa go na pojedynek tego samego dnia.

Tom I, rozdział V. Muszkieterowie króla i gwardziści pana kardynała

Przy klasztorze karmelitów bosych d’Artagnan przeprasza Atosa, ale gotów jest walczyć. Okazuje się, że sekundantami Atosa są Portos i Aramis. Zanim zaczną, nadchodzą gwardziści kardynała pod wodzą pana de Jussac. D’Artagnan staje po stronie muszkieterów i rani Jussaca. Zwycięzcy wracają triumfalnie do pana de Tréville.

Tom I, rozdział VI. Jego Królewska Mość — Ludwik XIII

Król udaje gniew, ale cieszy się ze zwycięstwa nad ludźmi kardynała. Następnego dnia przy grze w piłkę d’Artagnan rani w pojedynku gwardzistę Bernajoux. Ciężko ranny Bernajoux opowiada panu de la Trémouille prawdę o zajściu. Ludwik XIII przyjmuje czterech przyjaciół, daje d’Artagnanowi czterdzieści pistoli i każe umieścić go w kompanii gwardii pana des Essarts.

Tom I, rozdział VII. Muszkieterowie u siebie

D’Artagnan przyjmuje na służbę Plancheta, Pikardyjczyka, którego znalazł Portos. Narrator opisuje sługi muszkieterów, milczącego Grimauda, Mousquetona i Bazina, oraz mieszkania przyjaciół. Atos jest tajemniczy i nigdy się nie śmieje, Portos lubi się przechwalać, a Aramis chce zostać księdzem. D’Artagnan zostaje kadetem w kompanii pana des Essarts.

Tom I, rozdział VIII. Intryga dworska

Pieniądze się kończą i przyjaciele głodują. Do d’Artagnana przychodzi jego gospodarz, kramarz Bonacieux. Opowiada, że porwano mu żonę, chrześniaczkę pana de La Porte, zaufanego sługi królowej. Opis porywacza, mężczyzny z blizną na skroni, pasuje do nieznajomego z Meung. Bonacieux obiecuje darować zaległe komorne, jeśli d’Artagnan pomoże.

Tom I, rozdział IX. D’Artagnan działa

D’Artagnan tłumaczy przyjaciołom, że chodzi o królową, prześladowaną przez kardynała, i o księcia Buckinghama, który przybył do Paryża. Gdy przychodzą zbiry kardynała, by aresztować Bonacieux, d’Artagnan pozwala go zabrać, żeby nie zdradzić planów. Czterej przyjaciele składają przysięgę „wszyscy za jednego, jeden za wszystkich”.

Tom I, rozdział X. Pułapka z siedemnastego wieku

Ludzie kardynała zastawiają w mieszkaniu Bonacieux pułapkę i aresztują każdego, kto przyjdzie. D’Artagnan podsłuchuje przesłuchania przez dziurę w podłodze. Gdy zbiry chwytają młodą kobietę, wyskakuje przez okno i ją uwalnia. To Konstancja Bonacieux. D’Artagnan zawiadamia pana de La Porte, a sobie zapewnia alibi, cofając wskazówki zegara u pana de Tréville.

Tom I, rozdział XI. Intryga zawiązuje się

Nocą d’Artagnan widzi kobietę, która puka do okna Aramisa. To Konstancja. Rozmawia z nią, lecz ona prosi, by za nią nie chodził. Później zazdrosny d’Artagnan zatrzymuje ją, gdy idzie z mężczyzną w mundurze muszkietera. Okazuje się, że to książę Buckingham. D’Artagnan przeprasza i odprowadza oboje do Luwru. Tymczasem w jego mieszkaniu ludzie kardynała aresztują Atosa, biorąc go za d’Artagnana.

Tom I, rozdział XII. Jerzy Villiers, książę Buckingham

Konstancja prowadzi księcia ukrytymi korytarzami Luwru. Królowa Anna przychodzi do niego i prosi, by wyjechał, bo grozi mu niebezpieczeństwo. Buckingham chce pamiątki. Królowa daje mu szkatułkę z drzewa różanego. Książę przysięga, że wróci za sześć miesięcy, i odjeżdża.

Tom I, rozdział XIII. Pan Bonacieux

Bonacieux trafia do Bastylii i drży przed sędzią, który oskarża go o zdradę stanu. Na konfrontacji pokazują mu Atosa, ale kramarz nie rozpoznaje w nim d’Artagnana. Atos spokojnie podaje swoje nazwisko. Nocą Bonacieux zostaje wywieziony karetą i pewien, że jedzie na śmierć, mdleje.

Tom I, rozdział XIV. Nieznajomy z Meung

Bonacieux staje przed kardynałem. W pokoju zjawia się hrabia de Rochefort, w którym kramarz rozpoznaje porywacza żony. Kardynał zjednuje sobie Bonacieux sakiewką i czyni z niego szpiega. Rochefort donosi, że królowa widziała się z Buckinghamem i oddała mu diamentowe zapinki. Kardynał wysyła do Londynu list do milady z rozkazem, by na balu odcięła księciu dwie zapinki.

Tom I, rozdział XV. Urzędnicy i wojskowi

Pan de Tréville przekonuje króla, że Atos jest niewinny, bo w czasie zajścia był u niego. Król każe go uwolnić. Gdy kapitan wychodzi, kardynał zdradza królowi, że Buckingham przez pięć dni przebywał w Paryżu.

Tom I, rozdział XVI. Pan Séguier uczuwa gwałtowniejszą niż dawniej potrzebę uderzenia w dzwon

Zazdrosny król każe kanclerzowi Séguierowi przeszukać królową. Anna oddaje list, ale ten dotyczy spisku politycznego przeciw kardynałowi i nie ma w nim słowa o miłości. Kardynał radzi królowi, by pogodził się z żoną i zaprosił ją na bal w ratuszu. Ma tam włożyć diamentowe zapinki. Wkrótce kardynał dostaje list od milady, że ma dwie zapinki. Bal wyznaczono na 3 października.

Tom I, rozdział XVII. Małżeństwo Bonacieux

Król żąda, by królowa włożyła zapinki na bal. Przerażona Anna nie ma komu zaufać. Konstancja obiecuje pomoc i prosi męża, by pojechał do Londynu. Bonacieux, zjednany przez kardynała, odmawia i wychodzi donieść o wszystkim. Z góry odzywa się d’Artagnan, który podsłuchał rozmowę.

Tom I, rozdział XVIII. Kochanek i mąż

D’Artagnan wyznaje Konstancji miłość i zgłasza się do wyprawy. Konstancja powierza mu tajemnicę królowej. Z ukrycia oboje słyszą, jak Bonacieux wraca z nieznajomym z Meung i opowiada mu o żonie. Konstancja żegna d’Artagnana słowami, że teraz należy on do królowej.

Tom I, rozdział XIX. Plan wyprawy

Pan de Tréville daje d’Artagnanowi urlop i radzi wziąć przyjaciół. Atos, Portos i Aramis dostają urlopy pod pozorem kuracji Atosa u wód w Forges. Ustalają, że jeśli ktoś zginie, następny zawiezie list. Czterech przyjaciół ze sługami wyrusza w nocy.

Tom I, rozdział XX. Podróż

W Chantilly zaczepia ich nieznajomy, który każe pić zdrowie kardynała. Portos zostaje, by się z nim pojedynkować. Za Beauvais przyjaciele wpadają w zasadzkę, a ranny Aramis zostaje w Crèvecœur. W Amiens Atos zostaje oskarżony o fałszowanie pieniędzy i musi się bronić przed napastnikami. Pod Calais d’Artagnan pokonuje hrabiego de Wardes i zabiera jego przepustkę. Przeprawia się do Dover i odnajduje Buckinghama w Windsorze.

Tom I, rozdział XXI. Hrabina de Winter

W Londynie książę prowadzi d’Artagnana do kaplicy, w której trzyma portret królowej i zapinki. Brakuje dwóch. Buckingham domyśla się, że odcięła je na balu w Windsorze hrabina de Winter, agentka kardynała. Jubiler w dwa dni wykonuje dwie nowe zapinki, a książę zamyka porty, by złodziejka nie wywiozła tamtych. D’Artagnan wraca przez Saint-Valery, zmieniając konie, i w dwanaście godzin dociera do Paryża.

Tom I, rozdział XXII. Balet Merlaison

Na balu w ratuszu królowa zjawia się z zapinkami. Kardynał daje królowi dwie odcięte zapinki, ale król, licząc, widzi u królowej wszystkie dwanaście. Upokorzony kardynał tłumaczy, że chciał zrobić królowej prezent. W ukrytym pokoju królowa podaje d’Artagnanowi rękę do pocałowania i zostawia mu pierścień z diamentem. Konstancja obiecuje mu liścik.

Tom I, rozdział XXIII. Schadzka

D’Artagnan zastaje w domu bilet od Konstancji z zaproszeniem na schadzkę w Saint-Cloud. Rozmawia z gospodarzem, który wypytuje go, kiedy wróci. Planchet ostrzega, że Bonacieux miał zdradziecką minę i zaraz po rozmowie gdzieś pobiegł.

Tom I, rozdział XXIV. Pawilon

W Saint-Cloud d’Artagnan czeka przed pawilonem, ale Konstancja nie przychodzi. W środku widzi ślady walki. Starzec mieszkający w chatce obok opowiada, że kobietę porwali ludzie, którzy przyjechali z karetą, a dowodził nimi wysoki mężczyzna o czarnych oczach i wąsach. D’Artagnan rozpoznaje w nim nieznajomego z Meung. Noc spędza w podłej karczmie.

Tom I, rozdział XXV. Portos

Pan de Tréville radzi d’Artagnanowi wyjechać z Paryża. Planchet mówi, że szukał go kapitan gwardii kardynała, pan de Cavois. D’Artagnan wyrusza po przyjaciół. W Chantilly znajduje Portosa w najlepszym pokoju oberży, ze zwichniętą nogą i niezapłaconym rachunkiem. Portos zmyśla historie o księżnej, choć wiadomo, że liczy na pieniądze żony prokuratora.

Tom I, rozdział XXVI. Rozprawy Aramisa

W Crèvecœur d’Artagnan zastaje Aramisa w sutannie, z proboszczem i jezuitą, nad rozprawą teologiczną. Aramis twierdzi, że wraca do stanu duchownego. Gdy dostaje list od ukochanej, zrzuca czapeczkę i każe podać pieczyste i wino.

Tom I, rozdział XXVII. Żona Atosa

W Amiens Atos od blisko dwóch tygodni siedzi zabarykadowany w piwnicy oberży i wypił większość zapasów. Wieczorem pijany opowiada d’Artagnanowi historię hrabiego, który poślubił piękną dziewczynę. Gdy na polowaniu spadła z konia, hrabia zobaczył na jej ramieniu piętno kata, kwiat lilii, i w gniewie powiesił ją na drzewie. D’Artagnan domyśla się, że hrabią był sam Atos.

Tom II, rozdział I. Powrót

Nazajutrz Atos udaje, że nic nie pamięta. Przyznaje, że przegrał w kości konie i stawiał nawet pierścień od królowej. D’Artagnan wygrywa z Anglikiem w kości i za radą Atosa zamiast konia bierze sto pistoli. Przyjaciele jadą po Aramisa i Portosa i wracają do Paryża. Pan de Tréville zapowiada wojnę i każe im się umundurować, a każdy potrzebuje na to wielkiej sumy.

Tom II, rozdział II. Poszukiwanie środków na wyprawę

Atos nie wychodzi z domu, a reszta szuka pieniędzy. Portos w kościele Saint-Leu udaje, że zaleca się do wielkiej damy, by wzbudzić zazdrość pani Coquenard, żony starego prokuratora. Ta obiecuje mu pomoc i zaprasza na obiad. W kościele d’Artagnan widzi damę z Meung.

Tom II, rozdział III. Milady

D’Artagnan jedzie za Milady do Saint-Germain. Jej pokojówka Ketty bierze Plancheta za innego służącego i oddaje mu list do hrabiego de Wardes. D’Artagnan widzi, jak Milady kłóci się z Anglikiem, który wygrał kiedyś w Amiens jego konia. Wyzywa go na pojedynek. To lord Winter, szwagier Milady.

Tom II, rozdział IV. Anglicy i Francuzi

Za Luksemburgiem czterech przyjaciół walczy z czterema Anglikami. Atos zabija swojego przeciwnika, a d’Artagnan rozbraja lorda Wintera i daruje mu życie. Wdzięczny lord przedstawia go siostrze, lady Clarick, czyli Milady, na Place Royale. D’Artagnan zaczyna bywać u niej codziennie.

Tom II, rozdział V. Obiad u prokuratora

Portos je obiad u państwa Coquenardów i jest zawiedziony skąpym poczęstunkiem. Prokuratorowa targuje się o koszty umundurowania i obiecuje osiemset liwrów oraz konia i muła.

Tom II, rozdział VI. Subretka i pani

Ketty wyznaje d’Artagnanowi, że Milady kocha hrabiego de Wardes. D’Artagnan ukrywa się w szafie i słyszy, że Milady go nienawidzi, bo darował życie lordowi Winterowi, którego majątek miał przypaść jej synowi. Dowiaduje się też, że to ona stoi za porwaniem Konstancji. Wykorzystuje miłość Ketty, czyta listy Milady i odpisuje jako de Wardes.

Tom II, rozdział VII. Umundurowanie Aramisa i Portosa

Aramis zastaje u siebie posłańca z Tours, który przynosi mu sporo złota od ukochanej. Portos dostaje od prokuratorowej starą szkapę i muła, więc odsyła je z gniewem. Pani Coquenard obiecuje naprawić błąd.

Tom II, rozdział VIII. W nocy wszystkie koty są szare

Po ciemku d’Artagnan przychodzi do Milady jako hrabia de Wardes. Milady daje mu pierścień z szafirem i obiecuje zemstę na d’Artagnanie. Atos rozpoznaje w szafirze pierścień ze swojej rodziny. D’Artagnan wysyła Milady obraźliwy list podpisany nazwiskiem de Wardes.

Tom II, rozdział IX. Marzenia o zemście

Upokorzona Milady zaprasza d’Artagnana, który znów jej się podoba. Prosi go, by zabił hrabiego de Wardes. D’Artagnan rozumie, że ma do czynienia ze zbrodniarką.

Tom II, rozdział X. Tajemnica milady

D’Artagnan przychodzi do Milady i wyznaje, że to on był w nocy hrabią de Wardes. Milady wpada w szał. W szarpaninie d’Artagnan widzi na jej ramieniu kwiat lilii. Milady rzuca się na niego ze sztyletem, a on ucieka przez pokój Ketty w kobiecym przebraniu.

Tom II, rozdział XI. Umundurowanie Atosa

D’Artagnan opowiada wszystko Atosowi. Rysopis się zgadza i Atos wie już, że Milady to jego żona. Ostrzega przyjaciela przed jej zemstą. Sprzedają szafir i Atos ma pieniądze na umundurowanie. Aramis daje Ketty list polecający do pewnej damy na prowincji.

Tom II, rozdział XII. Zjawisko

D’Artagnan dostaje dwa listy, od Konstancji i od kardynała. Na drodze do Chaillot widzi przez okno karety Konstancję, która daje mu znak milczenia. Wieczorem idzie do kardynała, a przyjaciele czuwają pod pałacem. Zastaje Richelieu nad rękopisem tragedii.

Tom II, rozdział XIII. Odmowa

Kardynał zna wszystkie przygody d’Artagnana i proponuje mu stopień chorążego w swojej gwardii. D’Artagnan odmawia, bo jego przyjaciele służą królowi. Kardynał ostrzega, że po tej odmowie nie będzie mógł go chronić. Armia wyrusza pod La Rochelle, a Milady wskazuje d’Artagnana dwóm podejrzanym ludziom.

Tom II, rozdział XIV. Oblężenie La Rochelle

Narrator opowiada o celach oblężenia, ostatniej twierdzy hugenotów wspieranej przez Anglików. Dwaj najęci żołnierze strzelają do d’Artagnana. Jeden ginie, a drugi, ranny, wyznaje, że zapłaciła im kobieta. W kieszeni zabitego jest list, z którego wynika, że Konstancja jest bezpieczna w klasztorze. D’Artagnan daruje rannemu życie.

Tom II, rozdział XV. Wino andegaweńskie

D’Artagnan dostaje rzekomo od przyjaciół skrzynkę wina andegaweńskiego. Pije je ocalony wcześniej zbir Brisemont i umiera otruty. Przybyli do obozu przyjaciele mówią, że niczego nie wysyłali. Atos postanawia rozmówić się z Milady.

Tom II, rozdział XVI. Oberża „Pod Czerwonym Gołębnikiem”

Nocą Atos, Portos i Aramis spotykają kardynała jadącego incognito. Richelieu każe im jechać ze sobą jako eskorta do oberży „Pod Czerwonym Gołębnikiem”, gdzie czeka na niego kobieta. Muszkieterowie przepędzają pijanych żołnierzy, którzy się do niej dobijali.

Tom II, rozdział XVII. Pożytek z luftów pieca

Przez rurę od pieca Atos słyszy rozmowę kardynała z Milady. Kardynał każe jej jechać do Anglii i zagrozić Buckinghamowi ujawnieniem jego tajemnic. Daje też do zrozumienia, że Francję uratowałby fanatyk z nożem w ręku. Milady w zamian chce wiedzieć, w którym klasztorze ukryto Konstancję, i żąda zgody na zemstę na d’Artagnanie. Kardynał wypisuje jej list bezpieczeństwa. Atos wymyka się z oberży.

Tom II, rozdział XVIII. Scena małżeńska

Atos wraca do oberży i staje przed Milady. Ta rozpoznaje męża, którego uważała za zmarłego. Atos grozi jej pistoletem i odbiera list podpisany przez kardynała. Milady odpływa z La Pointe do Anglii.

Tom II, rozdział XIX. Bastion świętego Gerwazego

Przyjaciele szukają miejsca, gdzie nikt ich nie podsłucha. W oberży „Parpaillot” Atos zakłada się z oficerami, że czterej przyjaciele zjedzą śniadanie w bastionie Świętego Gerwazego i wytrzymają tam godzinę. Ruszają z koszem jedzenia i z Grimaudem.

Tom II, rozdział XX. Narada muszkieterów

W bastionie przyjaciele odpierają kolejne ataki obrońców La Rochelle, a przy jedzeniu naradzają się, co zrobić z Milady. Na koniec ustawiają na murach ciała poległych, a serwetę wieszają jak sztandar. Cały obóz wita ich jak bohaterów. Kardynał każe przenieść d’Artagnana do muszkieterów. Diament od królowej przyjaciele sprzedają za siedem tysięcy liwrów.

Tom II, rozdział XXI. Interesy familijne

Przyjaciele piszą do lorda Wintera list ostrzegający przed Milady, a do kuzynki Aramisa w Tours prośbę o pomoc w sprawie Konstancji. Planchet jedzie do Londynu, a Bazin do Tours. Bazin ma na podróż tydzień, a Planchet szesnaście dni. Obaj wracają z odpowiedziami.

Tom II, rozdział XXII. Zrządzenie losu

Po burzliwej podróży Milady przypływa do Portsmouth. Młody oficer Felton zabiera ją powozem do odosobnionego zamku nad morzem. Tam czeka na nią lord Winter.

Tom II, rozdział XXIII. Rozmowa brata z siostrą

Lord Winter wie, że Milady poślubiła jego brata, choć jej pierwszy mąż żył, i zna jej piętno. Zapowiada, że za dwa tygodnie wywiezie ją do kolonii. Każe pilnować jej Feltonowi i ostrzega go przed jej urokiem.

Tom II, rozdział XXIV. Baczność, panowie!

Kardynał zaskakuje przyjaciół na plaży nad listem i podejrzewa spisek. Atos odpowiada zuchwale, a Richelieu odjeżdża z gniewem, myśląc, że musi tych ludzi przeciągnąć na swoją stronę. List od kuzynki Aramisa donosi, że Konstancja jest bezpieczna w klasztorze. Atos każe Grimaudowi zjeść list.

Tom II, rozdział XXV. Pierwszy dzień niewoli

Milady obmyśla ucieczkę i postanawia zdobyć Feltona. Udaje omdlenie i chorobę. Lord Winter wyśmiewa jej sztuczki, ale ona zauważa, że Felton jest młody i naiwny.

Tom II, rozdział XXVI. Drugi dzień niewoli

Milady udaje purytankę prześladowaną za wiarę. Modli się i śpiewa psalmy, a Felton zaczyna jej współczuć.

Tom II, rozdział XXVII. Trzeci dzień niewoli

Milady prowokuje lorda Wintera do gróźb, by Felton widział, jak jest traktowana. Felton opiera się jej urokowi, choć słucha jej śpiewu pod drzwiami.

Tom II, rozdział XXVIII. Czwarty dzień niewoli

Felton zastaje Milady ze sznurem skręconym z chusteczek i myśli, że chce się zabić. Milady wymusza na nim obietnicę nocnej rozmowy. Gdy wychodzi, w duchu kpi z jego wiary.

Tom II, rozdział XXIX. Piąty dzień niewoli

Nocą Milady opowiada Feltonowi zmyśloną historię. Twierdzi, że możny lord, którym miałby być Buckingham, porwał ją, więził i skrzywdził. Felton coraz bardziej jej wierzy.

Tom II, rozdział XXX. Scena z tragedii klasycznej

Milady pokazuje Feltonowi piętno na ramieniu i twierdzi, że wypalił je kat z rozkazu Buckinghama. Felton przysięga zemstę. Gdy wchodzi lord Winter, Milady rani się nożem, tak by wyglądało na próbę samobójstwa.

Tom II, rozdział XXXI. Ucieczka

Felton przepiłowuje kraty i nocą spuszcza Milady po sznurze do łodzi. Najmuje statek kapitana Buttlera, który ma ją zawieźć do Francji. Umawiają się, że jeśli Felton nie wróci, spotkają się w klasztorze karmelitek w Béthune.

Tom II, rozdział XXXII. Co się działo w Portsmouth 21 sierpnia 1628 roku?

Felton przedostaje się do Buckinghama i żąda uwolnienia Milady. Gdy książę odmawia, Felton zabija go nożem. Umierający Buckingham słucha listu od królowej, przywiezionego przez La Porte’a, i każe odesłać jej szkatułkę i nóż. Lord Winter chwyta Feltona, ale statek z Milady już odpływa.

Tom II, rozdział XXXIII. We Francji

Aramis dostaje od kuzynki rozkaz królowej, by wydano mu Konstancję z klasztoru w Béthune. Król jedzie do Paryża z eskortą, w której jadą czterej przyjaciele. Przyjaciele ruszają do Béthune. W Arras d’Artagnan widzi nieznajomego z Meung, który gubi kartkę z nazwą Armentières.

Tom II, rozdział XXXIV. Klasztor karmelitek w Béthune

Milady przybywa do klasztoru w Béthune i poznaje tam Konstancję. Udaje przyjaciółkę d’Artagnana i zyskuje jej zaufanie. Wtem zjawia się Rochefort, wysłannik kardynała.

Tom II, rozdział XXXV. Dwie odmiany szatanów

Milady przekazuje Rochefortowi wiadomości dla kardynała i umawia się, że będzie czekać na rozkazy w Armentières nad rzeką Lys. Zabiera mu powóz, a Rochefort odjeżdża konno.

Tom II, rozdział XXXVI. Kropla przepełniająca czarę

Milady wmawia Konstancji, że Rochefort to jej brat, i chce ją wywieźć. Gdy słyszy nadjeżdżających muszkieterów, wsypuje do wina truciznę z pierścienia i ucieka. Konstancja umiera w ramionach d’Artagnana. Zjawia się lord Winter, a Atos wyznaje, że Milady jest jego żoną.

Tom II, rozdział XXXVII. Człowiek w czerwonym płaszczu

Atos wysyła sługi, by odnaleźli Milady, a sam idzie nocą do tajemniczego człowieka i pokazuje mu jakiś papier. Konstancja zostaje pochowana w klasztorze. Planchet donosi, że Milady ukrywa się pod Armentières. Wieczorem do wyprawy dołącza zamaskowany mężczyzna w czerwonym płaszczu.

Tom II, rozdział XXXVIII. Wyrok

W burzliwą noc przyjaciele i lord Winter otaczają samotny dom nad Lys. D’Artagnan oskarża Milady o otrucie Konstancji i próbę otrucia go winem, a lord Winter o zabójstwo Buckinghama i śmierć swojego brata. Atos opowiada o swoim małżeństwie. Mężczyzna w czerwonym płaszczu zdejmuje maskę. To kat z Lille. Opowiada, że Milady, wtedy zakonnica, namówiła jego brata, młodego księdza, do kradzieży kościelnych kielichów, a on sam ją za to napiętnował. Sędziowie skazują ją na śmierć.

Tom II, rozdział XXXIX. Śmierć milady

O północy Milady zostaje zaprowadzona nad rzekę. D’Artagnan chce ją oszczędzić, ale Atos go powstrzymuje. Wszyscy kolejno jej przebaczają. Kat przewozi ją na drugi brzeg i tam wykonuje wyrok, a ciało wrzuca do Lys. Po trzech dniach przyjaciele wracają do Paryża.

Tom II, rozdział XL. Zakończenie

Rochefort aresztuje d’Artagnana i przywozi go do kardynała w Surgères. D’Artagnan opowiada o zbrodniach Milady i pokazuje list bezpieczeństwa podpisany przez kardynała. Richelieu drze go i daje mu niewypełniony patent namiestnika muszkieterów. D’Artagnan proponuje go kolejno Atosowi, Portosowi i Aramisowi, ale każdy odmawia. Atos wpisuje do patentu nazwisko przyjaciela.

Tom II, epilog

La Rochelle kapituluje 28 października 1628 roku. D’Artagnan obejmuje stanowisko. Portos rzuca służbę i żeni się z panią Coquenard, Aramis wstępuje do klasztoru w Nancy, a Atos służy jeszcze do 1631 roku i odchodzi do swojego majątku. D’Artagnan trzy razy pojedynkuje się z Rochefortem, a potem się z nim godzi. Planchet zostaje sierżantem, a Bonacieux znika w jednym z królewskich zamków.