Cytaty — Dziady część III
17 cytatów z kontekstem — gotowe do wykorzystania w wypracowaniu i na lekcji.
„Ludzie! każdy z was mógłby, samotny, więziony, / Myślą i wiarą zwalać i podźwigać trony.”
Wszystkie cytaty pochodzą z tekstu dramatu udostępnionego przez Wolne Lektury. Te słowa padają tuż po przemianie Gustawa w Konrada.
„Żywy, zostanę dla mej ojczyzny umarły, / I myśl legnie zamknięta w duszy mojej cieniu, / Jako dyjament w brudnym zawarty kamieniu.”
Więzień dowiaduje się, że może zostać uwolniony, i rozumie, że wolność z łaski cara oznacza wygnanie.
„On zdjął z głowy kapelusz, wstał i głos natężył, / I trzykroć krzyknął: «Jeszcze Polska nie zginęła».”
Opowieść o Janczewskim, wywożonym kibitką na Sybir.
„Tryumf Cara północy, zwycięzcy — nad dziatwą.”
Ironiczny komentarz do parady wojska, które odprowadza skutych chłopców do kibitek.
„Tak! zemsta, zemsta, zemsta na wroga, / Z Bogiem i choćby mimo Boga!”
Pieśń zemsty. Ksiądz Lwowicz nazywa ją pogańską, a Kapral szatańską.
„Samotność — cóż po ludziach, czy-m śpiewak dla ludzi?”
Pierwsze słowa Wielkiej Improwizacji.
„Daj mi rząd dusz!”
Konrad chce władać ludźmi tak, jak poeta włada słowami, i stworzyć z narodu żywą pieśń.
„Nazywam się Milijon — bo za milijony / Kocham i cierpię katusze.”
Konrad utożsamia się z ojczyzną i mówi, że czuje całe cierpienie narodu.
„Kłamca, kto Ciebie nazywał miłością, / Ty jesteś tylko mądrością.”
Oskarżenie Boga, który nie odpowiada na żądania Konrada.
„Choć oni tak daleko, ale to są dziatki / Jednej ojczyzny naszej, Polski, jednej matki.”
Dziewczyna spod Lwowa modli się za uwięzionych Litwinów.
„Panie! czymże ja jestem przed Twoim obliczem? — / Prochem i niczem;”
Początek widzenia. Pokora księdza Piotra jest odpowiedzią na pychę Konrada.
„Z matki obcej; krew jego dawne bohatery, / A imię jego będzie czterdzieści i cztery.”
Zapowiedź wskrzesiciela narodu. Tajemnicza liczba do dziś ma wiele interpretacji.
„Nasz naród jak lawa, / Z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa, / Lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi; / Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi.”
Ostatnie słowa sceny w salonie warszawskim.
„Ja ślepa; teraz w uchu cała moja dusza, / Dusza matki.”
Ślepa matka tłumaczy Senatorowi, że słyszała przez mur, jak biją jej syna.
„Jeśli kto władzę cierpi, nie mów, że jej słucha; / Bóg czasem daje władzę w ręce złego ducha.”
Odpowiedź na słowa Senatora, że wszelka władza pochodzi od Boga.
„Szukaj męża, co więcej niźli oni umie; / Poznasz, bo cię powita pierwszy w Imię Boże.”
Słowa, którymi ksiądz Piotr żegna Konrada przed wygnaniem; padają na korytarzu pałacu Senatora.
„Tę ranę sam sobie zadał, / Śmierć z niej uleczyć nie może.”
O małej ranie na czole więźnia jadącego kibitką. To ślad pychy i bluźnierstwa Konrada.
Cytaty pochodzą z utworu Dziady część III, którego autorem jest Adam Mickiewicz. Przytaczamy je w zakresie dozwolonego użytku, na potrzeby omówienia lektury.