Cytaty — Biblia (fragmenty)
16 cytatów z kontekstem — gotowe do wykorzystania w wypracowaniu i na lekcji.
„W pocie oblicza twego będziesz pożywał chleba, aż się wrócisz do ziemie, z któréjeś wzięty; boś jest proch, i w proch się obrócisz.”
Rdz 3,19. Słowa Boga do Adama po zjedzeniu zakazanego owocu. Każdy cytat w tym opracowaniu pochodzi z Biblii ks. Jakuba Wujka (pełne wydanie 1599) w edycji warszawskiej Brytyjskiego i Zagranicznego Towarzystwa Biblijnego z 1923 roku, dostępnej w Wikiźródłach jako tekst wolny od praw. Pisownia jest oryginalna. Szkolnej Biblii Tysiąclecia nie przytaczamy, bo nadal chronią ją prawa autorskie. Wujek pisze „Job” zamiast Hiob, „Hewa” zamiast Ewa, „Ekklesiastes” zamiast Kohelet i „Jeruzalem” zamiast Jerozolima.
„Który odpowiedział: Niewiem: Zalim ja jest stróżem brata mego?”
Rdz 4,9. Odpowiedź Kaina na pytanie Boga, gdzie jest jego brat Abel, którego przed chwilą zabił na polu. „Zalim ja jest” znaczy „czy ja jestem”.
„Nagom wyszedł z żywota matki mojéj i nago się tam wrócę: Pan dał, Pan odjął: jako się Panu upodobało, tak się stało: niech będzie imię Pańskie błogosławione.”
Hi 1,21. Hiob mówi te słowa, gdy czterej posłańcy przynoszą mu wieść o utracie stad, sług i wszystkich dzieci. „Żywot matki” oznacza tu łono matki.
„Niech zginie dzień, któregom się urodził, i noc, w którą rzeczono: Począł się człowiek.”
Hi 3,3. Początek skargi Hioba po siedmiu dniach milczenia przyjaciół. Hiob przeklina dzień swoich narodzin i żałuje, że w ogóle przyszedł na świat.
„Wiem bowiem, iż odkupiciel mój żywie, a w dzień ostateczny powstanę z ziemie.”
Hi 19,25. Wyznanie Hioba w środku sporu z przyjaciółmi, gdy czuje się opuszczony przez wszystkich. Tradycja chrześcijańska odczytywała ten werset jako zapowiedź zmartwychwstania.
„Gdzieś był, gdym zakładał fundamenty ziemi? powiedz mi, jeźli masz rozum.”
Hi 38,4. Pierwsze pytanie z mowy, którą Bóg wygłasza z wichru. Zamiast wyjaśnić cierpienie Hioba, pokazuje mu ogrom stworzenia.
„Słuchem ucha słyszałem cię: a teraz oko moje widzi cię.”
Hi 42,5. Odpowiedź Hioba na mowy Boga. Hiob przyznaje, że dotąd znał Boga tylko ze słyszenia, a teraz spotkał go naprawdę.
„Marność nad marnościami, rzekł Ekklesiastes: marność nad marnościami, i wszystko marność.”
Koh 1,2. Pierwsze zdanie rozważań Koheleta, które Wujek nazywa Ekklesiastesem. To samo zdanie wraca w zakończeniu księgi (Koh 12,8).
„Wszystkie rzeczy mają czas, a swym zamierzonym biegem przemija wszystko pod słońcem. Czas rodzenia i czas umierania, czas szczepienia i czas wyrywania tego, co szczepiono.”
Koh 3,1–2. Początek wyliczenia przeciwieństw, które wypełniają ludzkie życie. „Szczepienie” znaczy tu sadzenie roślin.
„Boga się bój a strzeż przykazania jego; bo to jest wszelki człowiek”
Koh 12,13. Ostatnia rada księgi po wszystkich rozważaniach o marności. „To jest wszelki człowiek” znaczy, że na tym polega cały człowiek.
„Cóż jest człowiek, iże nań pamiętasz? albo syn człowieczy, iże go nawiedzasz?”
Ps 8,5. Psalmista patrzy na niebo, księżyc i gwiazdy i dziwi się, że Bóg troszczy się o tak małą istotę. Podobne pytanie zadaje Bogu Hiob (Hi 7,17).
„Pan mię rządzi, a ninaczem mi schodzić nie będzie.”
Ps 23,1, u Wujka Ps 22,1. Początek psalmu o Panu jako pasterzu. „Ninaczem mi schodzić nie będzie” znaczy „na niczym mi nie zbraknie”.
„Z głębokości wołałem k tobie, Panie!”
Ps 130,1, u Wujka Ps 129,1. Pierwsze słowa psalmu, który w tradycji łacińskiej nazywa się od nich „De profundis”. „K tobie” znaczy „do ciebie”.
„Nad rzekami Babilońskiéj ziemie, tameśmy siedzieli i płakali, gdyśmy wspominali na Syon. Jakoż mamy śpiewać pieśń Pańską w cudzéj ziemi?”
Ps 137,1 i 4, u Wujka Ps 136,1 i 4. Żydzi uprowadzeni do Babilonu wspominają Jerozolimę i odmawiają śpiewania pieśni świątynnych dla swoich ciemiężców.
„A oto koń blady, a który siedział na nim, imię jemu Śmierć a piekło szło za nim”
Ap 6,8. Czwarty z jeźdźców, który wyjeżdża po otwarciu czwartej pieczęci. „Piekło” oznacza tu krainę umarłych.
„I otrze Bóg wszelką łzę z oczu ich, a śmierci daléj nie będzie, ani smętku, ani krzyku, ani boleści więcéj nie będzie, iż pierwsze rzeczy przeminęły.”
Ap 21,4. Zapowiedź życia w Nowym Jeruzalem, które Jan widzi zstępujące z nieba po sądzie.
Cytaty pochodzą z utworu Biblia (fragmenty), którego autorem jest Biblia. Przytaczamy je w zakresie dozwolonego użytku, na potrzeby omówienia lektury.