Karusia — charakterystyka postaci
Główna bohaterka „Romantyczności”, dziewczyna rozmawiająca ze zmarłym ukochanym w utworze Wybrane ballady, w tym Romantyczność. Cechy z uzasadnieniem, cytaty i miejsce postaci w świecie przedstawionym.
Karusia to bohaterka Romantyczności. Jej imię pada tylko raz, w słowach gromady („Jasio być musi przy swej Karusi”). Wcześniej mówi się o niej „dzieweczko” i „dziewczyna”. Wiemy o niej niewiele. Spotykamy ją w miasteczku, ma macochę, a jej ukochany Jasieńko umarł dwa lata temu.
Widzimy ją w chwili, gdy w biały dzień, na oczach ludzi, przeżywa spotkanie ze zmarłym. Nie słyszy wołania, raz stoi nieruchomo, raz płacze i się śmieje. W długim monologu mówi do Jasieńka czule i chaotycznie. Cieszy się, boi, poznaje jego twarz i białą sukienkę, prosi o pocałunek, a w końcu o śmierć. Gdy zapieje kur, a ukochany zniknie, biegnie za nim, krzyczy i upada.
Karusia jest samotna wśród ludzi. Mówi, że płacze, a oni szydzą, mówi, a nikt jej nie rozumie. Starzec uważa ją za obłąkaną. Dla narratora jest kimś, kto „czuje”, czyli zna prawdę dostępną sercu. Tekst nie rozstrzyga, czy Jasieńko naprawdę przyszedł. Pokazuje za to, jak wielka jest miłość i rozpacz dziewczyny.
Postać Karusi była jak na swoje czasy odważna. Prosta dziewczyna, która publicznie przytula się do niewidzialnego kochanka, stała się bohaterką utworu programowego. Dla romantyków była wzorem człowieka, który widzi więcej niż inni.
Cechy — Karusia
| Cecha | Uzasadnienie w tekście |
|---|---|
| Wierna w miłości | Kocha Jasieńka, choć ten nie żyje od dwóch lat („Umarłeś, tak, dwa lata!”, wers 29). |
| Czuła | Mówi zdrobnieniami „Jasieńku”, „pomaleńku”, „oczki twoje” (wersy 14–22). |
| Wzburzona i zmienna | „Rozpłacze się i zaśmieje”, raz stoi „jak martwa opoka” (wersy 8–13). |
| Samotna | „Źle mnie w złych ludzi tłumie” (wers 32). |
| Niezrozumiana | „Mówię, nikt nie rozumie” (wers 34). |
| Widząca więcej niż inni | „Widzę, oni nie widzą!” (wers 35). |
| Zrozpaczona | Prosi „Weź mię, ja umrę przy tobie” i woła „Ja nieszczęśliwa!” (wersy 30 i 43). |
Częste pytania — Karusia
Kim jest Karusia z „Romantyczności”?
To młoda dziewczyna z miasteczka, która rozpacza po śmierci ukochanego Jasieńka. Widzi go i rozmawia z nim w biały dzień na oczach ludzi.
Ile razy pada imię Karusi?
Tylko raz, w wersie 50, w słowach gromady „Jasio być musi przy swej Karusi”. Wcześniej mówi się o niej „dzieweczko” i „dziewczyna”.
Od kiedy nie żyje Jasieńko?
Od dwóch lat. Karusia mówi „Umarłeś, tak, dwa lata!”.
Dlaczego Karusia boi się macochy?
Myśli, że jest noc i ktoś w domu mógłby usłyszeć rozmowę z Jasieńkiem. Prosi go więc, by mówił cicho. Zaraz jednak dodaje, że nie dba o to, bo chłopiec i tak nie żyje.
Jak Karusia rozpoznaje Jasieńka?
Poznaje jego twarz i oczy oraz białą sukienkę. Chłopiec jest biały jak chusta i ma zimne dłonie.
Czego Karusia chce od Jasieńka?
Żeby ją przytulił, pocałował i zabrał ze sobą. Mówi „Weź mię, ja umrę przy tobie”.
Dlaczego Karusia nie lubi świata?
Bo źle jej wśród ludzi. Gdy płacze, oni szydzą, gdy mówi, nikt jej nie rozumie. Ona widzi, a oni nie widzą.
Dlaczego Jasieńko znika?
Bo zapiał kur i w okienku błysnęła zorza. Według ludowej wiary duchy odchodzą o świcie.
Czy Karusia jest obłąkana?
Tak uważa Starzec, który mówi, że „Dziewczyna duby smalone bredzi”. Narrator twierdzi, że ona „czuje”. Tekst nie rozstrzyga, czy Jasieńko naprawdę przyszedł.
Co dzieje się z Karusią na końcu jej monologu?
Biegnie za znikającym ukochanym, krzyczy i upada. Wokół niej zbiera się gromada ludzi.
Dlaczego Karusia jest postacią romantyczną?
Bo kieruje się uczuciem, a nie rozumem, jest samotna i niezrozumiana, a widzi świat niedostępny innym. Jej miłość trwa po śmierci ukochanego.