Cytaty — Wybrane mity greckie: o powstaniu świata, o Prometeuszu, o Syzyfie, o Demeter i Korze, o Dedalu i Ikarze, o Heraklesie, o Tezeuszu i Ariadnie

„Nim było morze, ziemia i niebios sklepienie, Jedyny miało wyraz całe przyrodzenie.”

„Te syn Japeta wody rzecznemi roztwarza I podobieństwem bogów człowieka obdarza.”

„Ukrył ogień. W tym dzielny syn Japeta gwoli Ludziom skradł go Zeusowi radnemu i ony Schował przed Piorunowym w trzcinie wydrążonej.”

„Aż wiedźma ciężką z beczki zerwała pokrywę, Wypuszczając na ludzi wszelkie zło możliwe, A w niewzruszonym domu została spomiędzy Tych klęsk jedna Nadzieja.”

„Albowiem płomień ognia, twoją chwałę drogą, Ukradłszy, dał go ludziom…”

„Człowieka chciałem zbawić; za to mnie w tej chwili Do skały zakutego w łańcuchy przybili.”

„I wiedzęm najprzedniejszą wynalazł, naukę O liczbach, i kunszt pisma i pamięci sztukę,”

„Wnet Zeusa pies skrzydlaty, orzeł, co się pasie Krwi strawą, na kęs ciała twego wraz się rzuci”

„Syzyfa takżem widział, i to w strasznych mękach; Ogromną bryłę skały dźwigał on na rękach I wtaczał ją na górę z mordęgą niemałą, Podsadzając się pod nią, a gdy się zdawało, Że ją wtoczył już na szczyt, skręcała się skała I z łoskotem piorunu znów na dół spadała,”

„Prozerpina, gdy lilje i fiołki zrywa, Gdy śpiesznie zbiera kwiaty w łono i koszyczek, Nie chcąc się dać uprzedzić od swych rówienniczek, Widzi ją bóg podziemny, pragnie i wykrada;”

„Jowisz rok cały dzieli na dwie części równe; I Prozerpina, dwóch państw królowa szczęśliwa, Sześć miesięcy raz z matką, raz z mężem przebywa;”

„Średniej trzymaj się drogi, Ikarze mój luby. Opuścisz się zbyt nisko: woda skrzydło zmoczy; Za wysoko się wzniesiesz: słońce wosk roztoczy.”

„Aniś ty mię zastraszył, potrójny Cerberze!”

„Kazał mi po psa chodzić aż tutaj w głąb ziemi, Myśląc, że w drodze zginę od samego strachu. Jam przecież wyprowadził psa z Aisa gmachu,”

„Pół człowieka, pół byka tworzący sromotnie, Tam potwór krwią ateńską poił się dwukrotnie; Trzecim razem Tezeusza podobny los czeka, Lecz zemścił się krwi ziomków, gromiąc bykoczłeka. Z ścieżek, wprzód nieprzebytych i skreślonych zdradnie, Wyszedł z pomocą nici dzięki Aryadnie I z tą córką Minosa do Naksos uchodzi,”

„Po niej nadeszła Fedra, Prokris i Ariadna, Ta zgubnego Minosa córa dziwnie ładna, Którą ongi Tezeusz, gdy z Krety ostrowu Chciał do Aten uwozić, zbył swego połowu, Gdyż na wysepce Dii Artemis ją grotem Swym ubiła, jak świadczył Dyjonizos o tem.”