Problematyka — Wiersze dla dzieci
Motywy, symbole i interpretacja — z odwołaniem do konkretnych scen utworu.
Słowa, które brzmią jak świat
Tuwim pokazuje, że słowa mogą naśladować dźwięki. Kiedy czytamy Lokomotywę na głos, słyszymy sapanie parowozu, gwizd i stukot kół. Wersy na początku są wolne i ciężkie, a potem coraz szybsze. W Ptasim radiu ptaki ćwierkają, kukają i stukają w zupełnie różny sposób. Takie słowa nazywamy dźwiękonaśladowczymi. Dzięki nim wiersze świetnie nadają się do recytacji i zabaw w grupie.
Wady pokazane z humorem
Wiele wierszy opowiada o kimś, kto ma jakąś wadę. Pan Hilary jest roztargniony, słoń Trąbalski zapominalski, Grześ kłamie, a Zosia jest zarozumiała. Tuwim nie mówi dzieciom, co mają robić. Pokazuje bohatera w śmiesznej sytuacji, a puenta wyjaśnia resztę. Zosia sama przyznaje, że jest głupia, Grześ wpada w pułapkę cioci, a pan Hilary znajduje okulary na nosie.
Razem można więcej
Rzepka uczy, że niektórych rzeczy nie da się zrobić w pojedynkę. Najpierw próbuje dziadek, potem babcia, wnuczek i zwierzęta. Pomocników przybywa, a rzepka wyskakuje dopiero wtedy, gdy dołącza malutka kawka. Także najmniejszy może więc przesądzić o sukcesie. Wiersz kończy się wesołym upadkiem, więc wspólna praca jest tu też wspólną zabawą.
Marzenia i rzeczywistość
Bohaterowie Tuwima często marzą. Dyzio chciałby, żeby niebo było z tortu, kotek śni o rzece mleka, a mały deszczyk o wielkiej burzy. Pan Maluśkiewicz marzy o wielorybie, ale kiedy go spotyka, ucieka ze strachu. Marzenia są w tych wierszach piękne i zabawne, ale świat bywa inny. Kapuśniaczek kończy się jedną kroplą, którą strząsa wróbel. Poeta jednak nie wyśmiewa marzycieli. Patrzy na nich z sympatią.
Mali i wielcy
W wierszach często spotykają się bardzo duże i bardzo małe postacie. Ogromna lokomotywa toczy się lekko jak piłeczka. Wielki słoń nie potrafi zapamiętać prostych rzeczy. Malutki pan Maluśkiewicz bierze nos wieloryba za wyspę. Tuwim bawi się wielkością i pokazuje, że siła i rozmiar nie zawsze idą w parze z mądrością.
Zwierzęta jak ludzie
Zwierzęta w tych wierszach mówią, mają imiona, rodziny i ludzkie przyzwyczajenia. Ptaki nadają audycję radiową i wzywają milicję. Słoń gra w karty, a pani Słowikowa szykuje mężowi kolację i martwi się, że się spóźnia. Dzięki temu dziecko łatwo rozpoznaje w zwierzętach zwykłe ludzkie zachowania, takie jak kłótnie, zazdrość, roztargnienie czy łakomstwo.