Poeta — charakterystyka postaci
Młodopolski poeta, gość weselny w utworze Wesele. Cechy z uzasadnieniem, cytaty i miejsce postaci w świecie przedstawionym.
Poeta jest w dramacie najbardziej autoświadomą postacią i to czyni go najboleśniejszą. Już w akcie I mówi o swoim pokoleniu: jesteśmy jak przeklęci, nęci nas mara, oczy zaszły nam mgłami, pieścimy się jeno snami. Wie dokładnie, na co choruje jego środowisko — i nic z tą wiedzą nie robi.
W akcie II ukazuje mu się Rycerz, Zawisza Czarny: wcielenie siły, do której współczesność nie dorasta. Po tym spotkaniu Poeta wygłasza słynne „Polska to jest wielka rzecz”. Pan Młody pyta go natychmiast, czy napisze o tym sonet, czy oktawę — i to jedno pytanie punktuje całą sprawę.
Poeta chodzi po weselu i zbiera wrażenia. Flirtuje z Maryną, rozmawia z Rachelą o poezji, podchwytuje jej pomysł zaproszenia chochoła. Wesele jest dla niego przede wszystkim materiałem — a Bronowice widokiem, a nie miejscem, gdzie ktoś mieszka.
To on jednak wypowiada najsłynniejsze zdanie dramatu. W akcie III Panna Młoda pyta go, gdzie właściwie jest Polska. Poeta każe jej przyłożyć rękę do piersi, a kiedy ona mówi „serce”, odpowiada: „A to Polska właśnie”. Kiedy przestaje mówić o sobie, potrafi powiedzieć rzecz, której nikt inny w tym dramacie nie powiedział.
Cechy — Poeta
| Cecha | Uzasadnienie w tekście |
|---|---|
| Samoświadomy | Sam nazywa chorobę swojego pokolenia: „pieścimy się jeno snami”, a rzeczywistość przeinaczamy. |
| Bezczynny | Trafnie diagnozuje i nigdy nie przechodzi od słowa do działania. |
| Estetyzujący | Traktuje wesele jak materiał literacki, a wieś jak widok z okna. |
| Wrażliwy na symbole | Podchwytuje pomysł Racheli, żeby zaprosić chochoła, i uruchamia tym cały drugi akt. |
| Zdolny do prawdy | W rozmowie z Panną Młodą wypowiada najsłynniejszą definicję ojczyzny w polskiej literaturze. |
Częste pytania — Poeta
Kim jest Poeta w „Weselu”?
Młodopolskim poetą, gościem na weselu. Jego pierwowzorem był Kazimierz Przerwa-Tetmajer, przyrodni brat Włodzimierza Tetmajera i jeden z najpopularniejszych poetów epoki.
Dlaczego Poecie ukazuje się Rycerz?
Bo Rycerz — Zawisza Czarny — jest ucieleśnieniem jego marzenia o wielkości i sile. Spotkanie kończy się upokorzeniem: Poeta nie dorasta do własnego ideału i sam to wie. Zaraz potem wygłasza tyradę o Polsce jako wielkiej rzeczy.
Co znaczą słowa „My jesteśmy jak przeklęci”?
To fragment monologu Poety z aktu I: „My jesteśmy jak przeklęci, że nas mara, dziwo nęci […] pieścimy się jeno snami”. Poeta diagnozuje w nim główną chorobę swojego środowiska — wolimy marzenie od rzeczywistości. Cały dalszy dramat to ilustracja tej diagnozy.
Kto mówi „A to Polska właśnie”?
Poeta, w akcie III, w rozmowie z Panną Młodą. Ona pyta, gdzie jest Polska; on odpowiada, że można jej szukać po całym świecie i nie znaleźć, po czym każe jej przyłożyć rękę do piersi. Gdy ona mówi „serce”, pada to zdanie.
Czy Poeta jest postacią krytykowaną przez Wyspiańskiego?
Tak, ale to krytyka samego siebie. Wyspiański należał dokładnie do tego środowiska i sądzi w Poecie własne otoczenie: ludzi, którzy mówią o Polsce pięknie, a kiedy przychodzi chwila działania, układają w głowie sonet.
Kto był pierwowzorem Poety?
Kazimierz Przerwa-Tetmajer (1865–1940), poeta Młodej Polski, autor cyklu „Poezje” i „Na Skalnym Podhalu”, przyrodni brat Włodzimierza Tetmajera — czyli Gospodarza z dramatu.