Esesmani — charakterystyka postaci
Bohater zbiorowy, obsługa rampy z SS w utworze Proszę państwa do gazu. Cechy z uzasadnieniem, cytaty i miejsce postaci w świecie przedstawionym.
Esesmani w opowiadaniu to bohater zbiorowy. Przyjeżdżają na rampę motocyklami, w wypolerowanych butach i ze srebrnymi odznakami na kołnierzach. Witają się, rozmawiają o listach i dzieciach, piją wodę mineralną w kantynie. Niektórzy mają teczki na złoto, inni trzcinowe laski.
Kilku z nich narrator opisuje dokładniej. Oficer, najbardziej obsypany srebrem, z niesmakiem każe strzelić po wagonach, w których ludzie krzyczą o wodę. Młody, gładko wygolony esesman z notatnikiem stawia kreskę za każdą ciężarówką i na koniec podlicza piętnaście tysięcy. Ospowaty esesman wyciąga rewolwer, gdy kobiety nie chcą wziąć niemowląt. Inny zabija dziewczynkę, która oszalała z duszności. Młody esesman szydzi ze starca, który chce mówić z komendantem. Na rampie jest też komendantka obozu kobiecego.
Nie są w opowiadaniu demonami. Są spokojni, dokładni i wobec siebie nawzajem uprzejmi. Zbrodnia jest dla nich pracą.
Cechy — Esesmani
| Cecha | Uzasadnienie w tekście |
|---|---|
| Opanowani | Esesman przemawia do przybyłych dobrotliwie: „Meine Herrschaften, moi państwo”. |
| Okrutni | Strzelają po wagonach i zabijają oszalałą dziewczynkę. |
| Skrupulatni | Pan z notatnikiem liczy ciężarówki kreskami, bo „Ordnung muss sein”. |
| Chciwi | Zbierają złoto do teczek, które odchodzą do Rzeszy. |
| Pogardliwi | Drwią ze starca, który chce rozmawiać z komendantem. |
Częste pytania — Esesmani
Jak Borowski przedstawia esesmanów?
Jako spokojnych, dokładnych urzędników zbrodni. Witają się, rozmawiają o dzieciach, a jednocześnie wysyłają tysiące ludzi do gazu.
Co robi esesman z notatnikiem?
Stawia kreskę za każdą ciężarówką jadącą do krematorium. Na koniec nocy podlicza piętnaście tysięcy.
Co mówi oficer do więźniów przed otwarciem wagonów?
Że każdy, kto weźmie złoto albo cokolwiek innego niż jedzenie, zostanie rozstrzelany jako złodziej własności Rzeszy.
Co śpiewają esesmani na końcu opowiadania?
Pieśń ze słowami „Und morgen die ganze Welt”, czyli „a jutro cały świat”. Oddział maszeruje na zmianę warty, a więźniowie usuwają mu się z drogi.
Dlaczego esesmani w opowiadaniu są tak przerażający?
Bo zabijają bez emocji, w porządku i z poczuciem dobrze wykonanej pracy. Borowski pokazuje, że zbrodnia może stać się zwykłą rutyną.