Cytaty — Pani Bovary
16 cytatów z kontekstem — gotowe do wykorzystania w wypracowaniu i na lekcji.
„Mój Boże! po co ja też za mąż poszłam?”
Część pierwsza, rozdział VII. Emma na samotnym spacerze z chartem w buczynie pod Tostes, kilka miesięcy po ślubie. Wszystkie cytaty pochodzą z przekładu Ludwiki Kaczyńskiej (Warszawa 1878), udostępnionego przez Wikiźródła, w oryginalnej pisowni. Kaczyńska pisze Karol, Emma, Berta, Rudolf, Leon i Justyn, a służącą nazywa Felicyą.
„Rozmowa Karola była płaska jak chodnik uliczny, a utarte zdania przesuwały się w niej w powszednich barwach, nie wywołując żadnego wrażenia, ani rozśmieszając, ani do zastanowienia pobudzając.”
Część pierwsza, rozdział VII. Narrator oddaje to, jak Emma widzi męża po pierwszych tygodniach małżeństwa.
„Jej życie tymczasem, było zimne jak stodoła z oknem od północy, a nuda, jak milczący pająk snuła swe sieci we wszystkich zakątkach jej serca.”
Część pierwsza, rozdział VII. Emma porównuje swoje życie w Tostes z życiem dawnych koleżanek z klasztoru, które wyobraża sobie w mieście, wśród teatrów i balów.
„Pragnęła zarazem umrzeć i mieszkać w Paryżu.”
Część pierwsza, rozdział IX. Po balu w la Vaubyessard Emma kupuje plan Paryża, czyta pisma o modzie i nie może znaleźć sobie miejsca w Tostes.
„Mój Bóg jest Bogiem Sokratesa, Franklina, Woltera i Berangera!”
Część druga, rozdział I. Homais w kuchni zajazdu Pod Złotym Lwem odpiera zarzut oberżystki, że nie ma religii.
„Mężczyzna, przynajmniej, jest swobodnym; może folgować namiętnościom, zwiedzać obce kraje, zwalczać przeszkody, kosztować najniedostępniejszych rozkoszy. Kobieta, przeciwnie, zawsze jest skrępowaną.”
Część druga, rozdział III. Myśli Emmy w ciąży, gdy marzy o synu, którego chciałaby nazwać Jerzym. Rodzi się córka.
„Mnie zaś przeciwnie, odpowiadała Emma, przyszło to dopiero po za mąż pójściu.”
Część druga, rozdział V. Felicja opowiada o smutnej dziewczynie z Dieppe, której melancholia przeszła po ślubie, a Emma odpowiada jej tymi słowami.
„Tęskni to za miłością, jak karp za wodą gdy leży na kuchennym stole.”
Część druga, rozdział VII. Rudolf wraca od Bovarych przez łąkę i obmyśla, jak uwieść żonę lekarza.
„Mam kochanka!.. kochanka!”
Część druga, rozdział IX. Emma w swoim pokoju po konnej przejażdżce z Rudolfem do lasu, z zachwytem przeglądając się w lustrze.
„słowo ludzkie jest bowiem podobnem do pękniętego kotła, na którym wygrywamy melodye do tańca niedźwiedzi, kiedyby się chciało gwiazdy na niebie rozczulić.”
Część druga, rozdział XII. Komentarz narratora do tego, że Rudolf przestał wierzyć w wyznania Emmy, bo słyszał te same słowa od innych kobiet.
„Odwagi, Emmo! odwagi! Ja nie chcę być sprawcą twego nieszczęścia...”
Część druga, rozdział XIII. Początek listu, którym Rudolf zrywa z Emmą w przeddzień planowanej ucieczki. List trafia do niej w koszyku moreli.
„Znajdowała w cudzołoztwie całą prozę małżeństwa.”
Część trzecia, rozdział VI. Romans z Leonem po kilku miesiącach staje się dla Emmy tak samo nudny jak małżeństwo.
„Zasługuję na litość, ale nie jestem na sprzedaż!”
Część trzecia, rozdział VII. Emma prosi notariusza Guillaumina o pieniądze, a on w zamian próbuje ją objąć.
„Mała to rzecz, śmierć! myślała w duchu, zasnę, i wszystko się skończy!”
Część trzecia, rozdział VIII. Emma po zjedzeniu arszeniku leży w łóżku i czeka na pierwsze objawy otrucia.
„Tak chciało przeznaczenie!”
Część trzecia, rozdział XI. Karol spotyka Rudolfa na jarmarku w Argueil i mówi mu, że nie ma do niego żalu. Narrator nazywa te słowa jedynym wielkim zdaniem, jakie Karol w życiu wypowiedział.
„Właśnie otrzymał krzyż legii honorowej.”
Część trzecia, rozdział XI. Ostatnie zdanie powieści, o aptekarzu Homais, który po śmierci Bovarych rządzi opinią w Yonville.
Cytaty pochodzą z utworu Pani Bovary, którego autorem jest Gustave Flaubert. Przytaczamy je w zakresie dozwolonego użytku, na potrzeby omówienia lektury.