Problematyka — Oskar i pani Róża
Motywy, symbole i interpretacja — z odwołaniem do konkretnych scen utworu.
Oswajanie śmierci
Książka mówi o umieraniu dziecka, ale nie jest przygnębiająca. Oskar wie, że umrze, i chce o tym rozmawiać, a dorośli uciekają od tego tematu. Pani Róża pokazuje, że prawda podana z miłością przynosi ulgę. Śmierć nie znika z horyzontu, ale przestaje być tematem zakazanym. Chłopiec odchodzi pogodzony, otoczony troską bliskich.
Pełnia życia w krótkim czasie
Gra w dzień, który trwa dziesięć lat, każe Oskarowi przeżyć wszystkie etapy życia. Kocha, kłóci się, godzi, dba o innych i myśli o sensie istnienia. Pustynna roślina, która w jeden dzień rośnie i usycha, jest obrazem jego losu. Książka podsuwa myśl, że o wartości życia nie decyduje jego długość, tylko to, jak się je przeżywa.
Wiara i poszukiwanie Boga
Oskar zaczyna jako niewierzący chłopiec, który pisze do Boga trochę dla żartu. Domaga się konkretnych odpowiedzi, prosi o odwiedziny, obraża się. Z czasem jego listy stają się prawdziwą rozmową. Pani Róża nie narzuca mu wiary, tylko pokazuje, że można zwrócić się do Boga z każdym pytaniem. Wiara w tej książce nie usuwa bólu, ale daje spokój i poczucie, że nie jest się samemu.
Prawda w relacjach z bliskimi
Rodzice Oskara bardzo go kochają, ale ze strachu udają, że nic się nie dzieje. Prezenty zastępują rozmowę. Chłopiec odbiera to jako tchórzostwo i odsuwa się od nich. Pojednanie przychodzi dopiero wtedy, gdy rodzice przestają udawać. Ukrywanie prawdy rani tu chore dziecko bardziej, niż zraniłaby je szczera rozmowa.
Przyjaźń i towarzyszenie choremu
Pani Róża nie jest lekarką ani krewną. Jest wolontariuszką, która po prostu przychodzi, słucha i opowiada. Jej zmyślone historie z ringu bawią chłopca i dodają mu odwagi. Ta przyjaźń zmienia oboje. Oskar uczy się żyć do końca, a pani Róża, jak sama pisze, dzięki niemu mocniej wierzy. Czasem najwięcej daje choremu sama obecność drugiego człowieka.
Miłość i dorastanie
Uczucie Oskara do Peggy Blue jest dziecięce, ale prawdziwe. Chłopiec przeżywa nieśmiałość, zazdrość, rozstanie i pojednanie, czyli to, co zwykle zajmuje lata. Wątek ten bywa zabawny, a jednocześnie wzruszający, bo oboje są ciężko chorzy. Rozstanie z Peggy uczy Oskara, że kochać to także umieć się pożegnać.