Streszczenie — Opowieści z Narnii. Lew, czarownica i stara szafa

Około 1940 roku czworo rodzeństwa Pevensie — Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja — zostaje ewakuowanych z bombardowanego Londynu na wieś, do domu profesora Kirke’a. Podczas deszczowego dnia Łucja wchodzi do starej szafy w pustym pokoju i przechodzi przez nią do zaśnieżonego lasu. Poznaje tam fauna Tumnusa, który opowiada jej o Narnii — krainie, w której Biała Czarownica utrzymuje wieczną zimę i w której nigdy nie ma świąt.

Rodzeństwo najpierw jej nie wierzy. Edmund trafia do Narnii jako drugi, spotyka Białą Czarownicę i daje się skusić zaczarowanymi słodyczami oraz obietnicą królowania. Gdy cała czwórka przechodzi wreszcie przez szafę razem, Edmund w tajemnicy przechodzi na stronę Czarownicy.

Państwo Bobrowie prowadzą pozostałą trójkę do Aslana, lwa i prawowitego władcy Narnii. Zima zaczyna topnieć, a dzieci spotykają po drodze Świętego Mikołaja, który wręcza im dary. Czarownica żąda życia Edmunda, bo zgodnie z Głęboką Magią każdy zdrajca należy do niej. Aslan oddaje siebie w zamian i zostaje zabity na Kamiennym Stole.

Nad ranem Stół pęka, a Aslan wraca do życia — istnieje bowiem Magia jeszcze głębsza, o której Czarownica nie wiedziała. Lew uwalnia mieszkańców Narnii zamienionych w kamień i przybywa na pole bitwy, gdzie wojskami dowodzi Piotr. Biała Czarownica ginie.

Rodzeństwo zostaje koronowane w Ker-Paravel: Piotr Wspaniały, Zuzanna Łagodna, Edmund Sprawiedliwy i Łucja Mężna. Po wielu latach panowania, już jako dorośli, trafiają podczas polowania na latarnię w lesie i wracają przez szafę. W Anglii nie minęła ani chwila.

Ewakuacja

Trwa II wojna światowa. Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja Pevensie zostają wywiezieni z bombardowanego Londynu na wieś, do wielkiego starego domu profesora Digory’ego Kirke’a. Profesor mieszka tam sam, z gospodynią, panią Macready, i służbą. Dom jest ogromny, pełen korytarzy i pustych pokojów, a dzieci nie mogą się doczekać, żeby go zwiedzić. Następnego dnia pada deszcz, więc zamiast okolicy zwiedzają wnętrze.

Łucja zagląda do szafy

W jednym z pustych pokojów stoi wielka stara szafa. Łucja, najmłodsza z rodzeństwa, wchodzi do środka między futra — i zamiast tylnej ściany napotyka gałęzie. Po chwili stoi w zaśnieżonym lesie, w którym pali się żeliwna latarnia.

Spotyka tam fauna. Przedstawia się jako Tumnus, dziwi się obecności człowieka i zaprasza dziewczynkę do swojej jaskini na herbatę z grzankami. Opowiada, że kraina nazywa się Narnia i rządzi nią Biała Czarownica, która sprawiła, że zawsze jest tu zima, a nigdy nie ma świąt. Na koniec przyznaje się, że miał rozkaz wydać każde spotkane ludzkie dziecko Czarownicy — i że tego nie zrobi. Odprowadza Łucję do latarni.

Dziewczynka wraca przez szafę i odkrywa, że w domu profesora minęło zaledwie kilka sekund.

Niewiara rodzeństwa

Nikt jej nie wierzy. Piotr i Zuzanna uznają, że Łucja się wygłupia, a Edmund uporczywie dokucza jej i podpuszcza do kolejnych opowieści. Szafa przy sprawdzeniu okazuje się zwyczajna.

Edmund i Biała Czarownica

Kilka dni później Edmund, śledząc siostrę, sam trafia do Narnii. Zamiast Tumnusa spotyka jednak sanie Białej Czarownicy. Kobieta częstuje go zaczarowanymi słodyczami, wypytuje o rodzeństwo i obiecuje, że jeśli przyprowadzi wszystkich troje, zostanie księciem, a potem królem Narnii. Edmund, łakomy i zazdrosny o pozycję starszego brata, obiecuje przyjść.

Po powrocie spotyka w domu Łucję, ale przy rodzeństwie zaprzecza, jakoby był w Narnii. To pierwsze kłamstwo w całej historii i najbardziej bolesne dla siostry.

Cała czwórka w Narnii

Uciekając przed panią Macready i grupą zwiedzających dom turystów, wszyscy czworo chowają się w szafie — i trafiają do zaśnieżonego lasu razem. Edmund zdradza się z tym, że już tu był, i musi przyznać, że kłamał.

Idą do jaskini Tumnusa i zastają ją zdemolowaną: faun został aresztowany za ukrywanie człowieka. Zjawia się wtedy gadający ptak, a za nim Bóbr, który prowadzi dzieci do siebie.

U państwa Bobrów

W tamie nad rzeką, przy kolacji ze świeżo złowionych pstrągów, dzieci dowiadują się o dwóch rzeczach. Po pierwsze — o przepowiedni: gdy czworo ludzkich dzieci zasiądzie na czterech tronach w Ker-Paravel, panowanie Czarownicy się skończy. Po drugie — o tym, że Aslan, lew i prawowity władca Narnii, właśnie wraca.

W trakcie rozmowy Edmund wymyka się z domu i rusza do zamku Czarownicy.

Zdrada

Edmund dociera do lodowej siedziby Białej Czarownicy. Na dziedzińcu widzi kamienne posągi — mieszkańców Narnii zamienionych w kamień. Zamiast obiecanej władzy i słodyczy dostaje suchy chleb i wodę, a Czarownica, dowiedziawszy się o powrocie Aslana, wpada w furię i rusza saniami, żeby dopaść pozostałą trójkę.

Zima pęka

Bobry uciekają z Piotrem, Zuzanną i Łucją w stronę Kamiennego Stołu. W drodze dzieje się rzecz, która przeraża Czarownicę bardziej niż cokolwiek innego: zaczyna topnieć śnieg. Dzieci spotykają Świętego Mikołaja, którego stuletnia zima nie wpuszczała do Narnii. Dostają dary: Piotr miecz i tarczę, Zuzanna łuk i róg wzywający pomoc, Łucja sztylet i flakonik z kordiałem leczącym rany.

Aslan

Na wzgórzu przy Kamiennym Stole czeka Aslan z całym obozem. Lew jest zarazem łagodny i groźny — dzieci od pierwszej chwili czują, że nie jest oswojony. Piotr stacza swoją pierwszą walkę z wilkiem Czarownicy i zostaje pasowany na rycerza. Oddział Aslana odbija Edmunda z rąk Czarownicy i przyprowadza go do obozu. Rozmowa lwa z chłopcem odbywa się na osobności i nikt nie dowiaduje się, co w niej padło.

Żądanie Czarownicy

Biała Czarownica przybywa do obozu i powołuje się na Głęboką Magię z zarania czasu: każdy zdrajca należy do niej, a jeśli nie dostanie krwi Edmunda, cała Narnia zginie w ogniu i wodzie. Aslan nie podważa tego prawa. Rozmawia z Czarownicą na osobności, po czym ogłasza, że Edmund jest wolny — nie mówiąc, jaką cenę za to zapłacił.

Kamienny Stół

Nocą Zuzanna i Łucja, nie mogąc spać, idą za Aslanem. Widzą, jak lew pozwala się związać, ostrzyc z grzywy, wyśmiać i zabić na Kamiennym Stole. Zostają przy jego ciele do rana.

O świcie Stół pęka na pół, a Aslan wraca do życia. Wyjaśnia dziewczynkom, że Czarownica znała Głęboką Magię, ale nie znała Magii jeszcze głębszej, sprzed zarania czasu: jeśli w miejsce zdrajcy dobrowolnie pójdzie ktoś niewinny, śmierć zaczyna działać wstecz.

Bitwa

Aslan zabiera Zuzannę i Łucję do zamku Czarownicy i tchnieniem przywraca życie wszystkim zamienionym w kamień. Z tą armią rusza na pole bitwy, gdzie wojska Narnii pod dowództwem Piotra walczą już z przeważającymi siłami wroga. Edmund, próbując zniszczyć różdżkę Czarownicy, zostaje ciężko ranny; ratuje go kordiał Łucji. Aslan zabija Białą Czarownicę.

Koronacja i powrót

W zamku Ker-Paravel nad morzem rodzeństwo zasiada na czterech tronach i zostaje koronowane: Piotr Wspaniały jako Wielki Król, Zuzanna Łagodna, Edmund Sprawiedliwy i Łucja Mężna. Przepowiednia się spełnia, Aslan odchodzi.

Mijają lata. Rodzeństwo rządzi Narnią, dorasta i zapomina, skąd przyszło. Pewnego dnia, polując na Białego Jelenia, trafiają na dziwną żelazną latarnię pośrodku lasu. Idą dalej, przez gałęzie, które okazują się futrami — i wypadają z szafy do pustego pokoju w domu profesora, znów jako dzieci. W Anglii nie minęła ani chwila.

Gdy opowiadają wszystko profesorowi, ten nie wyśmiewa ich ani nie tłumaczy. Radzi tylko, żeby nie próbowali wracać tą samą drogą — i dodaje, że kiedyś Narnia sama się po nich zgłosi.