Streszczenie — O psie, który jeździł koleją

Pewnego lipcowego dnia na włoską stację Marittima przyjeżdża pociągiem bezpański kundel. Zawiadowca go karmi, a pies dostaje imię Lampo. Mężczyzna zabiera psa do domu w Piombino, ale Lampo wraca wieczornym pociągiem na stację, bo to tam czuje się u siebie. Wkrótce zaczyna sam podróżować koleją po Włoszech i zawsze wraca. Po groźnym wypadku w Paoli leczą go ubodzy wieśniacy, a on wraca do Marittimy. Naczelnik kolei każe pozbyć się psa, więc zawiadowca wysyła go do wuja na Sycylię. Lampo ucieka i wraca wyczerpany. Tym razem może zostać na stacji. Pewnego dnia ratuje małą Adele przed pociągiem, ale sam ginie.

Rozdział I

Jest lipiec. Na małą stację Marittima we Włoszech wjeżdża pociąg dalekobieżny. Z ostatniego wagonu wyskakuje kundel i biegnie napić się wody. Wygląda trochę jak szpic, a trochę jak owczarek. Jedno ucho mu sterczy, a drugie opada. Pies idzie za zawiadowcą do biura. Mężczyzna dzieli się z nim śniadaniem. Chciałby zabrać psa do domu, do swoich dzieci. Przepisy nie pozwalają jednak przewozić psów pociągiem.

Rozdział II

Pies przez cały dzień chodzi krok w krok za zawiadowcą. Kundel dostaje imię Lampo. Po włosku to słowo znaczy błyskawica i dobrze pasuje do żywego, ruchliwego psa. Wieczorem zawiadowca wpada na pomysł, że pies pobiegnie za pociągiem do Piombino. Lampo rozumie, o co chodzi, i rusza za składem. Pociąg jednak przyspiesza, więc zmęczony pies musi się zatrzymać.

Rozdział III

Zawiadowca myśli, że Lampo przepadł. Rano zastaje go jednak pod drzwiami biura. Jedzą razem śniadanie. Gdy zawiadowca wychodzi na peron odprawić pociąg, Lampo staje obok niego, jakby też pełnił służbę. Podróżni patrzą na to z rozbawieniem.

Rozdział IV

Wieczorem zawiadowca łamie przepisy. Ukrywa Lampo pod ubraniem i jedzie z nim pociągiem do Piombino. Pies przez całą drogę siedzi cicho. W domu radośnie witają go dzieci zawiadowcy. Po kolacji Lampo prosi, żeby go wypuścić. Biegnie na stację i wskakuje do ostatniego pociągu jadącego do Marittimy.

Rozdział V

Zawiadowca jest rozżalony. Nie rozumie, jak pies mógł znać godzinę odjazdu ostatniego pociągu. Gdy rano przychodzi do pracy, Lampo biegnie mu na powitanie. Okazuje się, że pies całą noc czekał pod drzwiami biura. Zawiadowca od razu mu wybacza.

Rozdział VI

Lampo często odwiedza dom zawiadowcy i bawi się z dziećmi. Na noc pies zawsze wraca jednak na stację. Za dnia pomaga robotnikom przy torach i podaje im narzędzia. Obiad dostaje w bufecie. Najważniejsze jest dla niego odprawianie pociągów razem z zawiadowcą. Jego pan jest z niego dumny i żartuje, że kupi mu kolejarską czapkę.

Rozdział VII

Właściciel winnicy chce odkupić Lampo. Zawiadowca odmawia, tak jak innym chętnym. Wie, że wszyscy na stacji kochają psa, a on sam bardzo się do niego przywiązał. Zaczyna się jednak bać, że kiedyś go straci.

Rozdział VIII

Lato się kończy. Lampo coraz rzadziej przychodzi na obiad do bufetu. Zawiadowca odkrywa, dlaczego. Pies czeka na pociąg z wagonem restauracyjnym, a kucharz rzuca mu z okna coś smacznego. Mężczyzna uznaje, że Lampo ma prawo sam wybierać, co je.

Rozdział IX

Pewnego dnia Lampo znika. Kolejarze szukają go wszędzie, a dzieci w Piombino są bardzo smutne. W południe pies wysiada z pociągu z Turynu. Kolega zawiadowcy, który jechał tym samym pociągiem, opowiada, że Lampo doskonale wiedział, do którego wagonu wsiąść, żeby wrócić. Zawiadowca udaje, że się gniewa.

Rozdział X

Wieść o psie podróżniku rozchodzi się po okolicy i ludzie przychodzą go oglądać. Zawiadowca cieszy się, gdy zamieszanie wreszcie cichnie. Wkrótce Lampo znów znika. Jego pan dzwoni do innych stacji, ale wielu kolegów bierze to za żart. W końcu okazuje się, że pies jest w Rzymie. Tamtejsi kolejarze go karmią i wsadzają do pociągu, którym może wrócić.

Rozdział XI

Po krótkim odpoczynku Lampo znów zaczyna podróżować. Znają go już kolejarze na wielu stacjach i wiedzą, że wraca do Marittimy. Niektórzy chcieliby go zatrzymać, ale on zawsze wraca do swoich. Dzieci zawiadowcy odwiedzają go na stacji coraz częściej. Na stację przyjeżdża też dziennikarz, rozmawia z zawiadowcą i robi zdjęcia psa.

Rozdział XII

Lampo jedzie pociągiem daleko na południe. Rozpoznaje go kelner z wagonu restauracyjnego. Karmi psa i zamyka go w przedziale służbowym. Zastanawia się, dlaczego pies tyle podróżuje. Gdy wraca, Lampo już tam nie ma. Pies wysiadł na stacji w Paoli i czeka na pociąg na północ. Na peronie jest tłok. Lampo wskakuje na stopień w ostatniej chwili i drzwi przytrzaskują go. Jedna z pasażerek krzyczy, ktoś inny zatrzymuje pociąg hamulcem. Gdy nadbiega konduktor, psa już nie ma.

Rozdział XIII

Lampo jest ciężko ranny. Ma połamane żebra i łapę. Z trudem dociera do krzaków przy torach. Znajduje go uboga wieśniaczka z osiołkiem i zabiera do domu. Jej mąż, owczarz, umie nastawiać zwierzętom złamane kości. Choć małżonkowie są biedni, karmią psa najlepiej, jak mogą. Po miesiącu Lampo wstaje, ale kuleje. Jest wdzięczny swoim opiekunom, a jednak tęskni za stacją.

Rozdział XIV

Zawiadowca coraz bardziej się niepokoi. Za radą zastępcy prosi dziennikarza o ogłoszenie w gazecie. Wieśniacy nie czytają jednak gazet. Przychodzi wiosna. Pies wraca do sił, a mimo to chodzi osowiały. Gospodarze rozumieją, że tęskni za dawnym domem. Gdy pewnego dnia nie wraca ze spaceru, nie dziwią się.

Rozdział XV

Pewnego dnia Lampo wraca na stację, gdy zawiadowca siedzi w biurze. Kolejarze witają go ze wzruszeniem i oglądają blizny po ranach. Na stację przyjeżdżają dzieci zawiadowcy. Następnego dnia zjawia się nieznany kolejarz, który pomógł psu dotrzeć do domu. Gazeta drukuje nowy artykuł ze zdjęciami. O Lampo mówi telewizja, a w radiu grają piosenkę na jego cześć. Amerykański filmowiec proponuje za psa pięćset dolarów, ale zawiadowca odmawia. Przyjaciół się nie sprzedaje.

Rozdział XVI

Naczelnik dyrekcji kolei wzywa zawiadowcę. Nie ma nic przeciwko psu, ale przepisy zabraniają trzymać zwierzę na stacji. Każe się go pozbyć. Zawiadowca nie chce zamykać Lampo w domu ani trzymać go na łańcuchu. Postanawia oddać go wujowi z Sycylii. Wuj mieszka w domu z ogrodem i może się psem zająć. Z wyspy pies nie powinien uciec.

Rozdział XVII

Wuj w liście zgadza się przyjąć psa. Zawiadowca nikomu nie mówi o swoim planie. Najpierw prosi telegrafistę, żeby zawiózł psa, ale pies wymyka się telegrafiście i wraca do Marittimy. W tej sytuacji zawiadowca osobiście odwozi go na przystań i oddaje kapitanowi statku. Odchodzi szybko, żeby nie przedłużać smutnego pożegnania.

Rozdział XVIII

Mija miesiąc. Kolejarze wypatrują Lampo w każdym pociągu, a dzieci są smutne. W końcu ojciec mówi im prawdę. Wuj pisze, że pies jest zdrowy, ale tęskni. Rodzeństwo przesiaduje na brzegu morza i wspomina psa. Roberto zapowiada, że jako dorosły wybierze się statkiem na Sycylię i sprowadzi Lampo do domu.

Rozdział XIX

Kolejarz z Reggio opowiada, że widział tam Lampo. Zawiadowca nie dowierza, ale wuj potwierdza w liście, że pies uciekł. Mężczyzna wie, że będzie miał kłopoty, a jednak jest dumny z psa. Mijają tygodnie. Późną jesienią jeden z kolejarzy wnosi do biura wycieńczonego Lampo, który sam nie może iść. Zawiadowca przyrzeka sobie, że postawi go na nogi.

Rozdział XX

Do Lampo przychodzi weterynarz i pies powoli wraca do zdrowia. Naczelnik dowiaduje się o powrocie psa i tym razem pozwala mu zostać na stacji. Po kilku tygodniach pies znów odprawia pociągi. Dzieci przyjeżdżają do niego po szkole. Pewnego dnia na stację przychodzi też mama z małą Adele, która dopiero nauczyła się chodzić. Nagle zawiadowca widzi córeczkę na torach, a z daleka nadjeżdża pociąg. Razem z zastępcą biegnie na ratunek, ale są za daleko. Wyprzedza ich Lampo i odpycha dziewczynkę z torów. Adele jest bezpieczna, a pies ginie pod kołami. Na końcu autor przypomina, że to prawdziwa historia, a grób Lampo jest przy stacji.