Problematyka — Iliada
Motywy, symbole i interpretacja — z odwołaniem do konkretnych scen utworu.
Gniew i jego skutki
Gniew Achillesa jest osią utworu. Z początku ma słuszny powód, bo Agamemnon upokorzył go publicznie. Achilles nie potrafi jednak wybaczyć, nawet gdy wódz przeprasza i ofiarowuje dary. Przez jego urazę giną setki Greków, a w końcu Patroklos. Drugi gniew, po śmierci przyjaciela, jest jeszcze straszniejszy: Achilles zabija jeńców, walczy z rzeką i bezcześci zwłoki Hektora. Homer pokazuje, że namiętność, której człowiek nie umie opanować, niszczy najpierw innych, a potem jego samego.
Honor, sława i etos wojownika
Bohaterowie Iliady walczą przede wszystkim o sławę. Dla wojownika najważniejsza jest cześć, którą wyraża też podział łupów, dlatego zabranie branki jest dla Achillesa zniewagą. Achilles wybiera krótkie życie i nieśmiertelną sławę zamiast długiego życia w zapomnieniu. Hektor walczy, bo wstydziłby się przed Trojanami, gdyby uniknął bitwy. Kodeks ten wymaga odwagi i bezwzględności, ale zna też gościnność, szacunek dla przeciwnika i rozejm na pogrzeb poległych.
Przyjaźń
Więź Achillesa i Patroklosa jest jedną z pierwszych wielkich przyjaźni w literaturze. Patroklos jako jedyny potrafi wzruszyć Achillesa i dla niego ginie. Rozpacz Achillesa po jego śmierci jest bezgraniczna: bohater leży w popiele, odmawia jedzenia i chce umrzeć. Pogrzeb Patroklosa i igrzyska ku jego czci należą do najbardziej przejmujących scen poematu.
Człowiek wobec losu i bogów
Bogowie mieszają się do wojny, mają swoich ulubieńców, kłócą się i oszukują. Nad nimi stoi jednak przeznaczenie, któremu podlega nawet Zeus: nie ratuje Sarpedona ani Hektora, gdy ich szala opada. Bohaterowie znają swój los. Achilles wie, że zginie wkrótce po Hektorze, a Hektor wie, że Troja upadnie. Mimo to działają, a ich wielkość polega na tym, że nie uciekają przed przeznaczeniem.
Wojna i cierpienie
Homer nie ukrywa okrucieństwa wojny. Opisuje dokładnie rany, śmierć i ciała rzucone psom. Każdy poległy ma imię, ojca i dom, do którego nie wróci. Poeta przypomina o cierpieniu tych, którzy nie walczą: Andromachy, która przewiduje los wdowy i niewolnicy, Hekabe i starego Priama. Na tarczy Achillesa obok miasta w czasie wojny widnieje miasto w czasie pokoju, z weselem, sądem i żniwami.
Współczucie i wspólnota ludzkiego losu
Ostatnia księga odwraca logikę zemsty. Priam całuje ręce zabójcy syna, a Achilles, myśląc o własnym ojcu, płacze razem z nim. Wrogowie rozpoznają w sobie ludzi, których łączy ten sam los: cierpienie i śmierć. Achilles odzyskuje człowieczeństwo, wydając ciało Hektora. Iliada kończy się pogrzebem pokonanego.