Plan wydarzeń — Dżuma

1. Pierwsze znaki w Oranie (kwiecień).
   1. Doktor Rieux potyka się na schodach o zdechłego szczura.
   2. W ciągu kilku dni w mieście pojawiają się tysiące martwych gryzoni.
   3. Żona Rieux wyjeżdża na leczenie do odległego sanatorium.
2. Pierwsze zgony.
   1. Umiera dozorca kamienicy, stary Michel.
   2. Kolejne przypadki: gorączka, dymienice, śmierć w ciągu kilkudziesięciu godzin.
   3. Doktor Castel jako pierwszy nazywa chorobę dżumą.
3. Zamknięcie miasta.
   1. Władze długo zwlekają z decyzją i z użyciem słowa „dżuma”.
   2. Prefektura zamyka bramy Oranu, wstrzymuje listy i ogranicza telegramy.
   3. Mieszkańcy stają się wygnańcami we własnym mieście.
4. Postawy wobec epidemii.
   1. Pierwsze kazanie Paneloux: dżuma jest zasłużoną karą bożą.
   2. Tarrou organizuje ochotnicze oddziały sanitarne.
   3. Grand prowadzi statystyki, a wieczorami poprawia pierwsze zdanie swojej powieści.
   4. Cottard, ścigany listem gończym, odżywa i handluje na czarnym rynku.
5. Próby ucieczki Ramberta.
   1. Dziennikarz domaga się zaświadczenia o zdrowiu i prawa wyjazdu.
   2. Szuka przemytników, którzy wyprowadzą go z miasta nielegalnie.
   3. Gdy ucieczka staje się możliwa, rezygnuje i zostaje w oddziałach sanitarnych.
6. Szczyt epidemii (lato).
   1. Kilkaset zgonów tygodniowo, pogrzeby skracane do minimum.
   2. Zwłoki wywożone tramwajami i grzebane w zbiorowych dołach z wapnem.
   3. Godzina policyjna, plądrowanie mieszkań, pożary.
7. Śmierć syna sędziego Othona.
   1. Doktor Castel kończy surowicę i podaje ją chłopcu.
   2. Filip umiera w wielogodzinnej męce na oczach Rieux, Tarrou, Granda i Paneloux.
   3. Rieux wybucha: to dziecko przynajmniej było niewinne.
8. Przemiana Paneloux.
   1. Drugie kazanie: mówi „my” zamiast „wy”.
   2. Stawia wybór: wobec cierpienia dziecka trzeba przyjąć wszystko albo odrzucić wszystko.
   3. Zachorowuje, odmawia pomocy lekarza i umiera jako przypadek wątpliwy.
9. Wyznanie Tarrou.
   1. Opowiada, jak jako chłopiec usłyszał ojca-prokuratora żądającego kary śmierci.
   2. Twierdzi, że każdy nosi w sobie dżumę i trzeba nieustannie czuwać.
   3. Mówi, że chce być świętym bez Boga.
   4. Wymyka się z Rieux na nocną kąpiel w morzu.
10. Wygasanie epidemii (zima).
    1. Liczba zgonów spada, szczury wracają na ulice.
    2. Prefektura ogłasza, że bramy zostaną wkrótce otwarte.
    3. Tarrou zaraża się i umiera, zanim bramy naprawdę się otworzą.
    4. Rieux dostaje wiadomość o śmierci żony w sanatorium.
11. Otwarcie bram (luty).
    1. Cottard traci rozum i strzela do przechodniów; zostaje obezwładniony.
    2. Bramy stają otworem, miasto świętuje, na peronach witają się rozdzieleni.
    3. Narrator ujawnia, że kroniką jest relacja doktora Rieux.
    4. Ostrzeżenie końcowe: bakcyl dżumy nigdy nie umiera i kiedyś obudzi swoje szczury.

Pozostałe materiały — Dżuma