Streszczenie — Dziewczynka z parku

Andzia pół roku temu straciła tatę, faunistę, z którym chodziła do parku podglądać ptaki. Mama po śmierci męża całymi dniami leży pod kocem, a dziewczynka czuje się samotna. Zimą zaprzyjaźnia się z Jeremiaszem, kolegą, który powtarza klasę. Razem karmią kaczki w parku i zjeżdżają na sankach z psem Tangiem. Gdy chłopiec przestaje przychodzić do szkoły, Andzia dowiaduje się, że Jeremiasz ma cukrzycę, i nosi mu zeszyty. Mama wraca do pracy ilustratorki i powoli odżywa. Wiosną Andzia zdradza przyjacielowi sekret i pokazuje mu kowalika, którego kazał jej szukać tata. Na końcu mama postanawia zatrzymać samochód taty, a książkę zamyka pamiętnik Jeremiasza.

Rozdział 1. Druga strona ulicy

Jest zima. Jeremiasz, kolega z klasy, pyta Andzię, czy jej tata naprawdę umarł. Dziewczynka potwierdza. Chłopiec proponuje, że odprowadzi ją do domu, choć dzieci z klasy mogą się z niego naśmiewać. Andzia jest smutna i rozmowa długo się nie klei. Przy ruchliwym skrzyżowaniu chłopiec pokazuje sportowe auto i zapowiada, że kupi sobie takie, kiedy dorośnie. Andzia nie przepada za samochodami. Myśli o samochodzie taty, który mama zamierza sprzedać. Przypomina sobie, że mama od śmierci taty ciągle sprząta, zasypia przed kolacją i całymi dniami leży pod kocem w kratę. Tata kładł się tak tylko wtedy, gdy był chory. Wcześniej co chwilę wyruszał z córką na wyprawy przyrodnicze. Na koniec to Andzia proponuje, żeby poszli razem do parku dać jeść kaczkom.

Rozdział 2. Słowa odlatują jak ptaki

Andzia wraca późno, ale mama nawet tego nie zauważa. Odkąd zabrakło taty, kobieta straciła rachubę czasu i nie umie poradzić sobie ze smutkiem. Po pogrzebie babcia obiecywała, że życie wróci kiedyś do dawnego porządku. Na razie nic się jednak nie zmienia. W domu nikt się nie śmieje, a rozmowy szybko się urywają. Czasem Andzia czuje się dorosła, a mama wydaje jej się małą, zagubioną dziewczynką. Andzia nie chce żadnej normy, chce tylko, żeby tata wrócił.

Rozdział 3. Sekret

Niedługo potem dzieci wybierają się do parku. Jeremiasz ma ze sobą jedzenie dla kaczek. Andzia zna wszystkie gniazda i kretowiska, bo tata, faunista, wiele ją nauczył. Chłopiec słucha z podziwem. Ślizga się na lodzie i co chwilę upada, a Andzia zaczyna się śmiać. Dziewczynka zastanawia się, czy zdradzić mu swój największy sekret, czyli słowa, które usłyszała od taty w ostatniej rozmowie. Uznaje jednak, że zna kolegę za krótko. W domu przy stole czekają mama i babcia. Mama wie już o kłopotach Andzi w szkole, czyli o spóźnieniach i brakach w zadaniach. Babcia próbuje dodać otuchy córce i wnuczce, ale mama wybucha płaczem. Wtedy Andzia przypomina sobie, co robił tata, gdy w domu było smutno. Kupował ciasto, najczęściej sernik z brzoskwiniami. Dziewczynka od razu rusza do cukierni.

Rozdział 4. Miętowe pastylki na samotność

Zosia z klasy zaprasza Andzię na swoje urodziny, choć z jej tonu wynika, że wcale nie chce jej widzieć. Andzia odmawia i dziewczynki się kłócą. Na przerwie Jeremiasz chwali Andzię, że nie dała się zaczepić, i częstuje ją miętowymi pastylkami. Andzia pyta, dlaczego powtarza klasę. Chłopiec wyjaśnia, że przez pół roku leżał w szpitalu. Na sobotę planują wspólne zjeżdżanie z górki, a chłopiec chce przy okazji pokazać Andzi swojego psa. Prezent przygotowany dla Zosi Andzia daje Jeremiaszowi.

Rozdział 5. Cukier puder na księżycu

Tego dnia mamy nie ma w domu. Na Andzię czeka w kuchni list. Mama pisze, że niedługo wróci, i zostawia niespodziankę. Na stole leżą francuskie rogaliki, takie same, jakie piekła, gdy tata jeszcze żył. Cała trójka grała wtedy w chińczyka, a rogaliki były nagrodą. Na drzewie za oknem siada kowalik, którego tata lubił najbardziej. Andzia przypomina sobie obietnicę taty, że nie zniknie z jej życia, tylko będzie ją obserwował z wysoka jak ptak. Mama wraca z dobrą wiadomością. Dostała pracę i znowu będzie ilustrować książki dla dzieci. Andzia cieszy się na myśl o bałaganie na biurku i farbach porozstawianych w całym domu.

Rozdział 6. Przegapiony koniec świata

Ten rozdział cofa się do pierwszych tygodni po śmierci taty. Koleżanki pytały wtedy, dlaczego nie płacze. Andzia nie umiała im wytłumaczyć, jak ciężko jest, gdy łzy zostają w środku. Płakała dopiero w nocy i mama dobrze o tym wiedziała. Kiedyś Andzia spytała mamę, czemu po śmierci taty świat dalej istnieje. Usłyszała, że świat się skończył, tylko nikt poza nimi dwiema tego nie dostrzegł.

Rozdział 7. Dwie górki i wspólny pies

Do Andzi przychodzi Jeremiasz razem z psem Tangiem. Mama Andzi zauważa, że pies wygląda jak Bajo Bongo, piesek z jej ilustracji. Dzieci idą z Tangiem na sanki i zjeżdżają z górek. Zmęczone piją herbatę z termosu, który przyniosła Andzia. Jeremiasz mówi, że nigdy nie dostał tak ładnego zeszytu jak ten od niej. Opowiada, jak znalazł porzuconego Tanga w piwnicy. Mama chłopca nie chciała psa. Ustąpiła, kiedy syn wytłumaczył, że z psem szybciej wróci do zdrowia. Jeremiasz proponuje, żeby pies był trochę także Andzi.

Rozdział 8. Kiedy nie ma chłopca w żółtej bluzie

Śniegu jest coraz mniej. Andzia i Jeremiasz planują wiosną obserwować ptaki i krety, a może nawet wytropić kryjówkę jeża. Pewnego dnia chłopiec nie przychodzi do szkoły. Koleżanki drwią, że Andzia pewnie wie, gdzie wagaruje jej narzeczony. Dziewczynka spokojnie odpowiada, że Jeremiasz to jej kolega, i myśli przy tym o tacie. Chłopca nie ma przez kolejne dni. Wychowawczyni mówi klasie, że Jeremiasz jest chory, i pyta, kto będzie mu nosił zeszyty. Andzia zgłasza się od razu. Po lekcjach pani zdradza jej, że Jeremiasz ma cukrzycę, i prosi, by na razie nikomu o tym nie mówiła. Rysunki Andzi podziwiają koleżanki, a po lekcjach dziewczynce towarzyszy Olga.

Rozdział 9. Dlaczego dzięcioł opuszcza dziuplę

Andzia często bywa u Jeremiasza. Mama odprowadza ją pod jego dom i kseruje notatki z jej zeszytów, żeby dzieci miały więcej czasu dla siebie. Mama Jeremiasza częstuje mamę Andzi herbatą i domowym ciastem. Chłopiec nie może jeść słodyczy ze sklepu, ale to ciasto mu wolno. Andzia coraz bliżej poznaje Olgę. Dziewczynki oglądają drzewo z dziuplą, z której wyprowadził się dzięcioł. Olga wyznaje, że z jej domu też odszedł tata. Andzia myśli o tym, że ludzie czasem odchodzą tak jak ptaki. Robi jej się przykro, że Olga, która sama tęskni za tatą, wcześniej nie okazała jej zrozumienia.

Rozdział 10. Wołanie

Jeremiasz znów przychodzi na lekcje. Ma teraz pompę insulinową, prezent od Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Nazywa ją Antośką. Przyjaciele idą do parku, bo Andzia chce przedstawić chłopcu pana Kowalika. Wreszcie zdradza swój sekret. Tata przed śmiercią powiedział jej, że kiedy przyjdzie wiosna, a ona zatęskni, ma szukać w parku kowalika. Długo czekają. W końcu ptak się odzywa, a dziewczynka rozpoznaje jego wołanie. Opowiada przyjacielowi o zwyczajach kowalików.

Rozdział 11. Dzień, w którym powracają kolory

Jest prima aprilis i w szkole wszyscy robią sobie żarty. Ktoś przypina na drzwiach sali gimnastycznej kartkę, która zamienia ją w gabinet masażu. Pani od wychowania fizycznego się złości, ale innych to bawi. Wychowawczyni urządza konkurs i dzieli klasę na dwie drużyny. Andzia ze zdziwieniem widzi, że wiele osób chce być w jej grupie. Po lekcjach wraca z Jeremiaszem, Olgą i Agatą. Przed domem zastaje mamę, która myje samochód taty i prosi dzieci o pomoc. Andzia jest przerażona, bo myśli, że auto zaraz zostanie sprzedane. Mama mówi jednak, że rezygnuje ze sprzedaży. Chce zatrzymać wspomnienia, zarówno te radosne, jak i bolesne.

Chłopiec w żółtej bluzie

Ostatnia część to pamiętnik Jeremiasza, pisany w zeszycie od Andzi. Chłopiec opisuje swojego najlepszego przyjaciela, psa Tanga, i to, jak go znalazł. Wspomina poprzednią szkołę, w której dzieci wyśmiewały jego chorobę. Kiedy zasłabł na lekcji, nauczycielka oznajmiła, że obawia się takiego ucznia. Wtedy mama przeniosła go do innej szkoły. W nowej klasie Jeremiasz od początku zwracał uwagę na smutną Andzię i zastanawiał się, jak ją pocieszyć. Pisze o wyprawach do parku, o kolejnej chorobie i o tajemnicy, którą obiecała zdradzić wiosną. Na koniec zapisuje, że pan od muzyki zaprosił go do chóru. Andzia śmieje się, że będzie śpiewał jak kos, a on wcale się nie obraża.