Problematyka — Dziewczynka z parku
Motywy, symbole i interpretacja — z odwołaniem do konkretnych scen utworu.
Żałoba i tęsknota
Książka pokazuje, jak dziecko przeżywa śmierć rodzica. Andzia nie płacze przy ludziach, tylko w nocy. Nie rozumie, dlaczego tata nie może być z nimi, i bardzo za nim tęskni. Autorka nie przyspiesza jej smutku. Pokazuje, że żałoba trwa długo i że z czasem obok bólu znów pojawia się miejsce na śmiech, zabawę i przyjaźń.
Dorosły też potrzebuje pomocy
Mama Andzi po śmierci męża pogrąża się w smutku. Całymi dniami leży pod kocem i zapomina o kolacji, a przy stole wybucha płaczem. Córka czuje się wtedy starsza od niej i próbuje ją pocieszać, na przykład sernikiem z cukierni. Powieść mówi otwarcie, że dorośli też bywają bezradni. Pomaga mamie praca przy ilustracjach i obecność innych ludzi. Pod koniec to ona podejmuje mądrą decyzję o samochodzie taty.
Przyjaźń i wsparcie
Jeremiasz nie boi się podejść do smutnej koleżanki, choć inni mogą się z niego śmiać. Nie pociesza jej wielkimi słowami, po prostu jest obok. Andzia odwdzięcza się, gdy chłopiec choruje, nosi mu zeszyty i dochowuje tajemnicy. Przyjaźń daje obojgu siłę. Z czasem do grona przyjaciół dołącza Olga, a klasa zaczyna patrzeć na Andzię życzliwiej.
Choroba i odmienność
Cukrzyca Jeremiasza wymaga ciągłej uwagi. Chłopcu nie wolno jeść słodyczy ze sklepu, a z powodu choroby często opuszcza lekcje. W poprzedniej szkole spotkała go za to drwina dzieci i lęk nauczycielki. Książka uczy, że chorego kolegi nie należy wyśmiewać ani się go bać. Pokazuje też, że chore dziecko może być pogodne i odważne.
Pamięć o bliskich
Tata Andzi jest obecny w całej książce, choć już nie żyje. Przypominają o nim sernik z brzoskwiniami, rogaliki, samochód w garażu i wiedza o zwierzętach, którą przekazał córce. Najważniejszym znakiem pamięci jest kowalik. Mama na końcu mówi, że chce zachować wszystkie wspomnienia, także te bolesne. Z czasem wspomnienia o tacie zaczynają też cieszyć.
Przyroda, która koi
Park, ptaki i zmiany pór roku towarzyszą bohaterom od pierwszej do ostatniej strony. Zima odpowiada najcięższemu smutkowi, a wiosna nadziei. Andzia zna gniazda, kretowiska i ptasie zwyczaje, bo nauczył ją tego tata. Dzieląc się tą wiedzą z Jeremiaszem i Olgą, przestaje być samotna. Obserwowanie przyrody uczy ją cierpliwości i pomaga zrozumieć, że po zimie zawsze przychodzi wiosna.