Malkolm — charakterystyka postaci
Syn Duncana, książę Cumberlandu, król Szkocji w utworze Makbet. Cechy z uzasadnieniem, cytaty i miejsce postaci w świecie przedstawionym.
Malkolm jest najstarszym synem Duncana i to jego ojciec ogłasza następcą, nadając mu tytuł księcia Cumberlandu. Dla Makbeta ta nominacja jest kamieniem na drodze; dla samego Malkolma — obowiązkiem, do którego długo musi dorosnąć. W pierwszych scenach jest raczej obserwatorem niż uczestnikiem.
Po zabójstwie ojca podejmuje decyzję, która wygląda na tchórzostwo, a jest rozsądkiem: ucieka z bratem Donalbeinem, bo „w ludzkich uśmiechach widzę tu sztylety”. Rozdzielają się — Malkolm jedzie do Anglii, Donalbein do Irlandii — żeby nie dać się zabić obu naraz. Cena jest wysoka: ucieczka ściąga na nich podejrzenie o zlecenie morderstwa, a Makbet dostaje koronę bez oporu.
Najciekawsza scena z jego udziałem to rozmowa z Makdufem na dworze angielskim. Malkolm nie wierzy przybyszowi i wystawia go na próbę: przypisuje sobie rozpustę, chciwość i brak wszystkich cnót królewskich, twierdząc, że przy nim „sam czarny Makbet jak śnieg będzie czysty”. Dopiero gdy Makduf w rozpaczy uznaje go za niegodnego nie tylko tronu, ale i życia, królewicz odwołuje oszczerstwa i wyjawia, że ma tysiące angielskiego wojska pod wodzą Siwarda.
To on wymyśla też fortel z birnamskim lasem: każe każdemu żołnierzowi uciąć gałąź i nieść ją przed sobą, żeby ukryć liczebność armii. W ostatniej mowie sztuki wynagradza wiernych, zapowiada powrót wygnańców, nazywa Makbeta i jego żonę „ległym rzeźnikiem” i „szatańską królową”, i zaprasza wszystkich na koronację do Scone. Porządek wraca — ale przez ostrożnego polityka, nie przez bohatera.
Cechy — Malkolm
| Cecha | Uzasadnienie w tekście |
|---|---|
| Ostrożność | Ucieka z kraju i rozdziela się z bratem, bo „w ludzkich uśmiechach widzę tu sztylety”. |
| Nieufność | Sprawdza Makdufa, oczerniając samego siebie — nie chce dać się wciągnąć w pułapkę. |
| Świadomość obowiązków władcy | Wylicza cnoty królewskie, których brak dyskwalifikuje monarchę. |
| Zmysł taktyczny | Wymyśla fortel z gałęziami z birnamskiego lasu. |
| Umiar w zwycięstwie | W ostatniej mowie nagradza wiernych i porządkuje państwo, zamiast mścić się dalej. |
Częste pytania — Malkolm
Kim jest Malkolm?
Najstarszym synem króla Duncana i prawowitym następcą tronu Szkocji. Ojciec mianuje go księciem Cumberlandu, po morderstwie ucieka do Anglii, a na końcu wraca z wojskiem i zostaje królem.
Dlaczego Malkolm ucieka po śmierci ojca?
Bo wie, że zabójca jest wśród obecnych i że on sam jest następnym celem. Mówi, że w cudzych uśmiechach widzi sztylety, i rozdziela się z bratem, żeby nie zginęli obaj. Ucieczka kosztuje go opinię — podejrzenie o zbrodnię pada właśnie na nich.
Dlaczego Malkolm oczernia samego siebie?
Żeby sprawdzić Makdufa. Nie wie, czy przybysz nie jest wysłannikiem Makbeta, więc przypisuje sobie wszystkie wady władcy. Gdy Makduf odmawia mu prawa do tronu i odchodzi, Malkolm ma dowód, że ma do czynienia z uczciwym człowiekiem.
Skąd Malkolm bierze wojsko?
Z Anglii, gdzie schronił się po śmierci ojca. Król angielski daje mu dziesięć tysięcy żołnierzy pod dowództwem Siwarda, a po drodze dołączają szkoccy panowie odwracający się od Makbeta.
Kto wymyślił fortel z birnamskim lasem?
Malkolm. Każe żołnierzom uciąć po gałęzi i maszerować pod ich osłoną, żeby zwiadowcy Makbeta nie policzyli wojska. Tym samym, nie wiedząc o tym, sprawia, że spełnia się trzecia przepowiednia.
Czym kończy się rola Malkolma?
Ostatnią mową sztuki. Nowy król podnosi tanów do godności hrabiów, zapowiada powrót wygnańców i osądzenie zbrodniarzy, a wszystkich zaprasza na koronację do Scone.