Lis — charakterystyka postaci
Nauczyciel z Ziemi w utworze Mały Książę. Cechy z uzasadnieniem, cytaty i miejsce postaci w świecie przedstawionym.
Lis pojawia się w najgorszym momencie podróży — zaraz po tym, jak Mały Książę odkrył ogród pięciu tysięcy róż identycznych jak jego własna i rozpłakał się w trawie.
Nie pociesza. Zamiast tego prosi, żeby go oswoić, a na pytanie, co to znaczy, odpowiada definicją: stworzyć więzy. Tłumaczy to konkretnie — dziś są dla siebie jednym ze stu tysięcy podobnych chłopców i lisów, a po oswojeniu będą sobie wzajemnie potrzebni i jedyni na świecie.
Podaje też instrukcję, bardzo praktyczną. Trzeba cierpliwości. Trzeba siadać codziennie odrobinę bliżej i nic nie mówić, bo język jest źródłem nieporozumień. Trzeba przychodzić o stałej godzinie, żeby druga strona wiedziała, na kiedy przygotować serce. Oswajanie jest u Saint-Exupéry’ego czynnością, nie uczuciem.
Na pożegnanie przekazuje trzy zdania, które Mały Książę powtarza po nim, żeby zapamiętać: że dobrze widzi się tylko sercem i że to, co najważniejsze, jest niewidoczne dla oczu; że różę czyni ważną czas, który się jej poświęciło; i że na zawsze bierze się odpowiedzialność za to, co się oswoiło.
Sam płaci za to cenę i wie o tym z góry. Przyznaje, że przy rozstaniu będzie płakał, i na pytanie, co więc na tym zyskał, odpowiada: kolor zboża, który odtąd będzie mu przypominał przyjaciela.
Cechy — Lis
| Cecha | Uzasadnienie w tekście |
|---|---|
| Mądry | Wypowiada wszystkie najważniejsze zdania utworu i robi to w formie, którą da się zapamiętać. |
| Konkretny | Nie mówi ogólników — podaje instrukcję oswajania krok po kroku, z godzinami i odległościami. |
| Świadomy ceny | Wie, że będzie płakał, i uznaje, że mimo to warto. |
| Samotny | Prosi o oswojenie, bo jego życie jest monotonne: poluje na kury, a ludzie polują na niego. |
| Przemieniający | To po rozmowie z nim Mały Książę zmienia zdanie o swojej róży i o sobie. |
Częste pytania — Lis
Co według lisa znaczy „oswoić”?
Stworzyć więzy. Lis tłumaczy to konkretnie: dziś są dla siebie jednym ze stu tysięcy podobnych chłopców i lisów i wcale się nie potrzebują, a po oswojeniu będą sobie wzajemnie potrzebni i jedyni na świecie.
Jak się kogoś oswaja?
Cierpliwie i według reguł. Trzeba usiąść w pewnej odległości i milczeć, bo język jest źródłem nieporozumień, a potem każdego dnia siadać odrobinę bliżej. Trzeba też przychodzić o stałej godzinie, żeby druga strona wiedziała, na kiedy przygotować serce.
Jaki jest sekret lisa?
Że dobrze widzi się tylko sercem, a to, co najważniejsze, jest niewidoczne dla oczu. To najczęściej cytowane zdanie całej książki. Mały Książę powtarza je po nim, żeby zapamiętać.
Co lis mówi o odpowiedzialności?
Że ludzie zapomnieli o tej prawdzie, ale Małemu Księciu nie wolno o niej zapomnieć: na zawsze bierze się odpowiedzialność za to, co się oswoiło. Dodaje wprost, że bohater jest odpowiedzialny za swoją różę.
Co lis zyskuje na przyjaźni, skoro będzie płakał?
Kolor zboża. Tłumaczy, że nie je chleba i zboże jest mu obojętne, ale Mały Książę ma złote włosy — więc odtąd łany pszenicy będą mu go przypominać i pokocha szum wiatru w zbożu. To jego odpowiedź na pytanie, czy oswojenie było warte smutku.
Dlaczego lis prosi, żeby go oswoić?
Bo jego życie jest monotonne. Poluje na kury, ludzie polują na niego, wszystkie kury są do siebie podobne i wszyscy ludzie też. Oswojenie jest dla niego sposobem na to, żeby cokolwiek zaczęło się różnić od reszty.