Róża — charakterystyka postaci
Kwiat z asteroidy B 612 w utworze Mały Książę. Cechy z uzasadnieniem, cytaty i miejsce postaci w świecie przedstawionym.
Róża wyrasta na asteroidzie B 612 z nasionka przyniesionego nie wiadomo skąd. Przygotowuje się do pierwszego pokazania się bardzo długo i bardzo starannie, dobierając barwy, i wychodzi z pączka dopiero wtedy, gdy jest gotowa.
Od pierwszej chwili stawia warunki. Żąda parawanu przed przeciągiem, klosza na noc, śniadania o właściwej porze. Kaszle, gdy chce wzbudzić współczucie, i zmyśla, że ma cztery kolce, którymi obroni się przed tygrysami — na planecie, na której nie ma tygrysów, a ona sama boi się wyłącznie przeciągów.
Mały Książę wierzy jej we wszystko, cierpi i w końcu ucieka. Dopiero po latach zrozumie, że trzeba było patrzeć na to, co róża robiła, a nie słuchać tego, co mówiła — bo kwiat go pachniał i rozświetlał mu planetę, a on nie umiał się z tego cieszyć.
Scena pożegnania jest najlepszą sceną tej postaci. Róża, która nie chce się rozpłakać przy nim, odmawia klosza, przyznaje się do głupoty i prosi, żeby był szczęśliwy. Po raz pierwszy i jedyny mówi prawdę.
Na Ziemi bohater odkrywa ogród pięciu tysięcy róż identycznych jak jego własna i przez chwilę czuje się oszukany. Lis przywraca sens jego uczuciu na innej podstawie: jego róża jest jedyna dlatego, że to jej poświęcił czas.
Cechy — Róża
| Cecha | Uzasadnienie w tekście |
|---|---|
| Piękna i tego świadoma | Wychodzi z pączka dopiero wtedy, gdy dobierze barwy i będzie gotowa na pierwsze wrażenie. |
| Kapryśna | Żąda parawanu, klosza i śniadania o właściwej porze, a niezadowolenie okazuje kaszlem. |
| Skłonna do zmyślania | Twierdzi, że obroni się przed tygrysami czterema kolcami, choć boi się wyłącznie przeciągów. |
| Dumna | Nie chce, żeby widziano jej łzy, i odmawia klosza przy pożegnaniu. |
| Szczera na końcu | W ostatniej rozmowie przyznaje się do głupoty i prosi, żeby Mały Książę był szczęśliwy. |
Częste pytania — Róża
Skąd wzięła się róża na planecie Małego Księcia?
Wyrosła z nasionka przyniesionego nie wiadomo skąd. Kiełkowała długo, a potem bardzo starannie przygotowywała się do pierwszego pokazania — dobierała barwy i wyszła z pączka dopiero wtedy, gdy uznała, że jest gotowa.
Dlaczego róża jest tak wymagająca?
Bo jest próżna i niepewna zarazem. Żąda parawanu, klosza i uwagi, kaszle dla wzbudzenia współczucia i zmyśla historie o tygrysach. Sam bohater zauważa później, że kwiaty są pełne sprzeczności, a on był za młody, żeby to zrozumieć.
Co róża mówi na pożegnanie?
Przyznaje się do głupoty, prosi o wybaczenie i o to, żeby Mały Książę był szczęśliwy. Odmawia klosza i nie chce, żeby widział, jak płacze. To jedyny moment, w którym mówi prawdę bez ozdobników.
Dlaczego róża jest jedyna, skoro w ogrodzie jest ich pięć tysięcy?
Bo to jej Mały Książę poświęcił czas. Lis tłumaczy, że o wyjątkowości nie decyduje niepowtarzalność, tylko włożona praca: podlewanie, nakrywanie kloszem, osłanianie parawanem i słuchanie skarg. Tamte róże są puste, bo nikt dla nich nic nie zrobił.
Co symbolizuje róża?
Najczęściej odczytuje się ją jako obraz bliskiej osoby, o którą trzeba zabiegać mimo jej trudnego charakteru — i jako obraz miłości wymagającej pracy. Biografowie widzą w niej także żonę autora, Consuelo, kapryśną i trudną, z którą Saint-Exupéry przez lata się rozstawał i godził.