Pilot — charakterystyka postaci
Narrator, rozbitek na Saharze w utworze Mały Książę. Cechy z uzasadnieniem, cytaty i miejsce postaci w świecie przedstawionym.
Narrator jest dorosłym, który się do tego nie przyznaje bez oporów. Zaczyna opowieść od wspomnienia z dzieciństwa: narysował węża boa, który połknął słonia, wszyscy brali rysunek za kapelusz, a dorośli poradzili mu zająć się geografią, historią, rachunkami i gramatyką. Porzucił więc karierę malarską i został pilotem.
Od tamtej pory żyje wśród ludzi, z którymi rozmawia o brydżu, golfie, polityce i krawatach, i którzy uważają go za bardzo rozsądnego człowieka. Nosi przy sobie rysunek numer jeden i sprawdza nim każdego, kto wydaje mu się bystry. Nikt nigdy nie zdał tego testu — aż do spotkania na pustyni.
Sytuacja, w której poznaje Małego Księcia, jest rozpaczliwa: zepsuty silnik, Sahara, tysiąc mil od ludzi, woda na osiem dni. To ważne dla lektury całej książki, bo narrator przez cały czas pracuje przy samolocie, jest zmęczony i spragniony, a mimo to słucha.
Jego przemiana jest cichsza niż przemiana chłopca, ale realna. Na początku traktuje pytania gościa jak przeszkodę i wybucha, że zajmuje się rzeczami poważnymi. Pod koniec sam formułuje myśl, której wcześniej nie rozumiał: że nieważne, czy chodzi o dom, o gwiazdy, czy o pustynię — to, co czyni je pięknymi, jest niewidoczne.
Opowiada z dystansu sześciu lat i nie kryje, że sobie nie poradził. Wciąż nie wie, czy baranek nie zjadł tymczasem róży, i kończy książkę prośbą skierowaną wprost do czytelnika.
Cechy — Pilot
| Cecha | Uzasadnienie w tekście |
|---|---|
| Dorosły wbrew sobie | Wie, czym się staje, i broni się przed tym rysunkiem numer jeden noszonym w kieszeni. |
| Praktyczny | Przez cały czas naprawia silnik i liczy zapas wody; to on pilnuje, żeby obaj przeżyli. |
| Początkowo zniecierpliwiony | Wybucha na pytania chłopca, twierdząc, że zajmuje się rzeczami poważnymi, i natychmiast tego żałuje. |
| Uważny słuchacz | Cała książka istnieje dlatego, że zapamiętał opowieść i rysunki gościa. |
| Niepogodzony | Po sześciu latach wciąż nie wie, co się stało, i prosi czytelnika o pomoc. |
Częste pytania — Pilot
Kim jest narrator Małego Księcia?
Pilotem, który rozbił się na Saharze i tam spotkał tytułowego bohatera. Opowiada całą historię w pierwszej osobie, z dystansu sześciu lat. Postać jest wyraźnie autobiograficzna — Saint-Exupéry sam był pilotem i sam przeżył katastrofę na pustyni.
Dlaczego narrator nie został malarzem?
Bo w wieku sześciu lat narysował węża boa, który połknął słonia, a wszyscy dorośli brali ten rysunek za kapelusz. Poradzili mu zająć się geografią, historią, rachunkami i gramatyką. Porzucił więc karierę malarską i wybrał latanie.
Czym jest „rysunek numer jeden”?
Pierwszym rysunkiem narratora: wężem boa, który połknął słonia, widzianym z zewnątrz. Nosi go przy sobie przez całe życie i pokazuje każdemu, kto wydaje mu się bystry. Wszyscy widzą kapelusz. Mały Książę jest pierwszą osobą, która zobaczyła baranka w narysowanej skrzynce.
W jakiej sytuacji jest pilot podczas całej rozmowy?
W bardzo złej. Silnik jest zepsuty, mechanika nie ma, do najbliższego zamieszkanego miejsca jest tysiąc mil, a wody starcza na osiem dni. Ósmego dnia woda się kończy i dopiero wtedy obaj ruszają szukać studni.
Czy narrator też się zmienia?
Tak, choć ciszej niż Mały Książę. Na początku wybucha, że zajmuje się rzeczami poważnymi, i traktuje pytania chłopca jak przeszkodę. Pod koniec sam formułuje tezę książki: że nieważne, czy chodzi o dom, o gwiazdy, czy o pustynię — to, co czyni je pięknymi, jest niewidoczne.
Czym kończy się opowieść narratora?
Prośbą skierowaną wprost do czytelnika. Gdyby ktoś kiedyś był w Afryce, na pustyni, i spotkał jasnowłosego chłopca, który śmieje się i nie odpowiada na pytania, ma natychmiast napisać, że Mały Książę wrócił.