Baranek (w Apokalipsie) — charakterystyka postaci

Baranek pojawia się w piątym rozdziale. Nikt w niebie ani na ziemi nie może otworzyć księgi zapieczętowanej siedmioma pieczęciami i Jan płacze. Jeden ze starców zapowiada Lwa z pokolenia Judy, ale Jan widzi Baranka, który stoi jakby zabity. Ma siedem rogów i siedem oczu, które są siedmioma duchami Boga. Starcy i istoty żyjące padają przed nim, a niebo śpiewa, że jest godny, bo został zabity i swoją krwią wykupił ludzi z każdego narodu.

Baranek otwiera kolejne pieczęcie, a z nimi przychodzą jeźdźcy i klęski. Ludzie, którzy się ukrywają, boją się jego gniewu. Na górze Syjon stoją przy nim jego wierni, którzy idą za nim, dokądkolwiek idzie. Pod koniec księgi odbywają się gody Baranka, a Nowe Jeruzalem zostaje nazwane jego oblubienicą. W mieście nie ma świątyni, bo jego świątynią jest Bóg i Baranek, a lampą miasta jest Baranek.

Chrześcijańska tradycja od początku odczytywała Baranka jako Chrystusa. Obraz łączy się z barankiem paschalnym, którego krew uratowała Izraelitów w Egipcie, i ze słowami Jana Chrzciciela o Baranku Bożym. Paradoks tej postaci polega na tym, że zabity i bezbronny okazuje się zwycięzcą. Baranek z chorągwią stał się jednym z najczęstszych symboli w sztuce chrześcijańskiej.