Kohelet — charakterystyka postaci

Kohelet mówi o sobie w pierwszej osobie. Przedstawia się jako syn Dawida i król Izraela w Jerozolimie. Tradycja utożsamiała go z Salomonem, najmądrzejszym z królów, choć wielu współczesnych badaczy datuje księgę na III wiek przed naszą erą. Słowo „Kohelet” nie jest imieniem. Oznacza człowieka przemawiającego na zgromadzeniu. Wujek używa formy greckiej, Ekklesiastes.

Kohelet postanowił zbadać wszystko, co dzieje się pod słońcem. Spróbował mądrości i przekonał się, że przynosi smutek. Spróbował przyjemności, budował domy, sadził winnice, zbierał skarby i otaczał się śpiewakami. Niczego sobie nie odmawiał, a mimo to uznał, że i to jest marnością i pogonią za wiatrem. Najbardziej boli go to, że mądry umiera tak samo jak głupi i obu czeka zapomnienie.

Kohelet nie popada jednak w rozpacz. Radzi cieszyć się jedzeniem, piciem, pracą i życiem z ukochaną osobą, bo to dar Boga. Przypomina, że wszystko ma swój czas, że lepiej żyć we dwóch niż samemu i że trzeba pamiętać o Stwórcy za młodu. Jego ostatnia rada brzmi, by bać się Boga i zachowywać jego przykazania. Bibliści widzą w nim myśliciela, który uczciwie pyta o sens życia i nie zadowala się łatwymi odpowiedziami.