Narratorka (Hanna Krall) — charakterystyka postaci
Autorka i narratorka, rozmówczyni Edelmana w utworze Zdążyć przed Panem Bogiem. Cechy z uzasadnieniem, cytaty i miejsce postaci w świecie przedstawionym.
Narratorką jest sama Hanna Krall. Zadaje Edelmanowi pytania, relacjonuje jego słowa, opisuje miejsca i ludzi, przytacza dokumenty. Czasem mówi w pierwszej osobie, a czasem tylko układa fragmenty, pozostawiając czytelnikowi wnioski.
Jej pytania są często konkretne, na przykład o kolor swetra, który Edelman miał na sobie w dniu wybuchu powstania. Dzięki temu rozmowa unika wielkich słów. Narratorka nie jest jednak nieomylna. Gdy mówi, że strzały dobrze zasłoniły w filmie ludzi idących do wagonów, Edelman ostro jej się sprzeciwia, a ona zapisuje ten sprzeciw.
Pełni też rolę pośredniczki między Edelmanem a czytelnikiem. Przekazuje reakcje ludzi na jego wcześniejszą wypowiedź, wyobraża sobie sceny filmu Wajdy i łączy wątki z getta z historią operacji w Łodzi.
Cechy — Narratorka (Hanna Krall)
| Cecha | Uzasadnienie w tekście |
|---|---|
| Dociekliwa | Pyta o szczegóły, które pozwalają zobaczyć getto bez patosu. |
| Wrażliwa | Opisuje cierpienie ludzi powściągliwie, ale z empatią. |
| Uczciwa | Zapisuje także te fragmenty rozmowy, w których Edelman się z nią nie zgadza. |
| Kompozytorka całości | Łączy wątki przeszłe i współczesne w jedną opowieść. |
Częste pytania — Narratorka (Hanna Krall)
Kto jest narratorem „Zdążyć przed Panem Bogiem”?
Sama autorka, Hanna Krall, która prowadzi rozmowy z Edelmanem i relacjonuje je czytelnikowi.
Jaką rolę pełni narratorka?
Zadaje pytania, przytacza odpowiedzi, dodaje opisy i dokumenty, a przede wszystkim układa fragmenty tak, by łączyły przeszłość z teraźniejszością.
Dlaczego narratorka pyta o drobne szczegóły?
Konkret, jak czerwony sweter Edelmana, pozwala opowiedzieć o getcie bez wielkich słów i przybliża wydarzenia czytelnikowi.
Czy narratorka zawsze zgadza się z Edelmanem?
Nie. W jednej z rozmów Edelman ostro krytykuje jej uwagę o ludziach idących do wagonów, a ona zapisuje jego sprzeciw w książce.
Jak narratorka łączy dwa plany czasowe?
Zestawia fragmenty bez komentarza. Opowieść o getcie przechodzi nagle w scenę w szpitalu, a czytelnik sam dostrzega podobieństwa.