Tłuja — charakterystyka postaci
Dziewczyna ze śmietniska na przedmieściu w utworze Wybrane opowiadania z tomu Sklepy cynamonowe. Cechy z uzasadnieniem, cytaty i miejsce postaci w świecie przedstawionym.
Tłuja pojawia się w Sierpniu. Narrator mówi, że tak nazywali ją wszyscy. Jej łóżko, pomalowane na zielono i podparte cegłami zamiast brakującej nogi, stoi na śmietnisku za parkanem jednego z przedmiejskich ogrodów, wśród starych garnków, pantofli i gruzu. Tłuja ma wielką głowę z czarnymi włosami, kurczliwą twarz i krótkie, dziecinne nóżki.
Godzinami siedzi w łóżku wśród szmat, drzemie i mamrocze, obsiadana przez muchy. Nagle wstaje i wydaje dziki wrzask, a potem w szale uderza ciałem o pień dzikiego bzu. Narrator porównuje ją do pogańskiego bożka. W tej scenie sierpień odprawia swoją pogańską orgię. Matka Tłui, stara Maryśka, szoruje podłogi w cudzych domach. Postać Tłui pokazuje ciemną, dziką stronę letniej przyrody i ludzkiej natury.
Cechy — Tłuja
| Cecha | Uzasadnienie w tekście |
|---|---|
| Upośledzona | Narrator nazywa ją skretyniałą dziewczyną i kretynką. |
| Dzika | Wydaje zwierzęcy wrzask i w szale uderza ciałem o pień bzu. |
| Związana z przyrodą | Jej łóżko stoi na śmietnisku zarośniętym bodiakami i bzem. |
| Podobna do bożka | Narrator porównuje ją do pogańskiego bożka na krótkich nóżkach. |
| Opuszczona | Mieszka wśród śmieci i szmat, obsiadana przez muchy. |
Częste pytania — Tłuja
Kim jest Tłuja?
Niedorozwiniętą umysłowo dziewczyną z przedmieścia, której łóżko stoi na śmietnisku za parkanem. Występuje w opowiadaniu „Sierpień”.
Czy Tłuja to prawdziwe imię?
Narrator mówi tylko, że tak ją wszyscy nazywali. W tekście Wolnych Lektur zapis brzmi „Tłuja”.
Jak zachowuje się Tłuja?
Godzinami drzemie i mamrocze wśród szmat, a potem nagle wstaje, wrzeszczy i w szale uderza ciałem o pień dzikiego bzu.
Kim jest matka Tłui?
Stara Maryśka, mała kobieta żółta jak szafran, która szoruje podłogi w cudzych domach. Adela zabiera narratora do jej izby.
Co symbolizuje Tłuja?
Dziką, pogańską siłę sierpniowej przyrody i ciemną stronę życia, którą dziecko ogląda z lękiem i fascynacją.