Edmund Pevensie — charakterystyka postaci
Zdrajca, później król Edmund Sprawiedliwy w utworze Opowieści z Narnii. Lew, czarownica i stara szafa. Cechy z uzasadnieniem, cytaty i miejsce postaci w świecie przedstawionym.
Edmund jest trzecim z rodzeństwa: za młody, by liczyć się jak Piotr, i za stary, by wybaczano mu jak Łucji. Ta pozycja pośrodku tłumaczy większość jego zachowań. Od początku dokucza siostrze, podważa jej słowa i szuka sposobu, żeby poczuć się kimś ważniejszym.
Gdy sam trafia do Narnii, spotyka nie fauna, lecz Białą Czarownicę. Ta częstuje go zaczarowanymi słodyczami, wypytuje o rodzeństwo i obiecuje, że zostanie księciem, a potem królem, a pozostała trójka będzie mu podlegać. Edmund wraca do domu i kłamie w żywe oczy, że w Narnii nie był — świadomie zostawiając Łucję samą z jej prawdą. Później wymyka się z tamy bobrów i idzie do zamku Czarownicy.
Zamiast obiecanych łakoci dostaje suchy chleb i wodę, a na dziedzińcu widzi kamienne posągi tych, którzy narazili się jego nowej protektorce. Odkrywa, na czym polega układ, który zawarł, dopiero wtedy, gdy nie da się już z niego wyjść.
Ratuje go oddział Aslana. Rozmowa lwa z chłopcem odbywa się na osobności i nikt nie dowiaduje się, co w niej padło — Lewis celowo nie pokazuje tej sceny. Cena jest jednak wysoka: Aslan oddaje za niego życie. Edmund odpłaca się w bitwie, przebijając się do Białej Czarownicy i niszcząc jej różdżkę, za co płaci ciężką raną. Zostaje koronowany jako Edmund Sprawiedliwy.
Cechy — Edmund Pevensie
| Cecha | Uzasadnienie w tekście |
|---|---|
| Zazdrosny | Nie znosi pozycji Piotra i marzy o tym, żeby rodzeństwo mu podlegało. |
| Złośliwy na początku | Dokucza Łucji i kłamie, że nie był w Narnii, zostawiając siostrę samą z zarzutem kłamstwa. |
| Łakomy | Daje się kupić za pudełko zaczarowanych słodyczy. |
| Zdolny do skruchy | Po pobycie w zamku Czarownicy rozumie swój błąd i nie próbuje się tłumaczyć. |
| Odważny w bitwie | Przebija się do Białej Czarownicy i niszczy jej różdżkę, mimo ciężkiej rany. |
| Zmieniony przez doświadczenie | Jedyna postać, która w tej książce naprawdę się zmienia. |
Częste pytania — Edmund Pevensie
Kim jest Edmund Pevensie?
Trzecim z czworga rodzeństwa i postacią, która w tej powieści przechodzi największą przemianę: od zdrajcy do króla Edmunda Sprawiedliwego.
Dlaczego Edmund zdradził rodzeństwo?
Skusiły go zaczarowane słodycze Białej Czarownicy i obietnica, że zostanie księciem, a potem królem, a rodzeństwo będzie mu podlegać. U podstaw leży zazdrość o pozycję Piotra.
Czym Biała Czarownica poczęstowała Edmunda?
Zaczarowanymi słodyczami, po których chce się jeść jeszcze więcej. To nie były zwykłe łakocie — działały jak uzależnienie i to ono trzymało chłopca przy Czarownicy.
Co Edmund zastał w zamku Czarownicy?
Zamiast obiecanych łakoci i korony — suchy chleb, wodę i kamienne posągi na dziedzińcu: mieszkańców Narnii zamienionych w kamień. Zrozumiał, z kim się związał, gdy nie dało się już wycofać.
O czym Aslan rozmawiał z Edmundem?
Tego powieść nie zdradza. Rozmowa odbywa się na osobności, a narrator wyraźnie zaznacza, że nikt nie dowiedział się, co w niej padło. Ta dyskrecja jest celowa: wina zostaje zdjęta, ale nie jest wystawiana na widok publiczny.
Dlaczego Edmund został nazwany Sprawiedliwym?
Bo jako jedyny z rodzeństwa poznał obie strony — był zdrajcą i został ułaskawiony. Przydomek odnosi się do kogoś, kto wie, ile kosztuje wyrok i ile kosztuje przebaczenie.
Co Edmund robi w bitwie?
Przebija się do Białej Czarownicy i niszczy jej różdżkę, którą zamieniała przeciwników w kamień. Odnosi przy tym ciężką ranę; ratuje go kordiał Łucji.
Czy Edmund jest postacią negatywną?
Na początku tak, ale Lewis nie robi z niego potwora. Pokazuje, jak niewiele trzeba, żeby zwyczajne dziecko zaczęło kłamać, a potem brnęło dalej, bo już nie umie się wycofać. To czyni jego przemianę wiarygodną.
Jakie cechy Edmunda wymienić w charakterystyce?
Trzeba pokazać dwie fazy: zazdrość, złośliwość i łakomstwo na początku, a potem skruchę, odwagę i lojalność. Charakterystyka Edmunda bez tego kontrastu nie ma sensu.
Czego uczy historia Edmunda?
Że zdrada zaczyna się od drobiazgów — od zazdrości i od pierwszego kłamstwa — i że można z niej wrócić, ale nie za darmo. Cenę w tej powieści płaci ktoś inny.