Streszczenie — Most do Terabithii

Dziesięcioletni Jess Aarons z ubogiej rodziny w Wirginii całe lato trenuje bieganie. Na przerwie w pierwszym dniu szkoły pokonuje go jednak Leslie Burke, córka pisarzy, którzy niedawno zamieszkali naprzeciwko Aaronsów. Dzieci się zaprzyjaźniają. Za wyschniętym strumieniem, na który przeprawiają się na linie, tworzą tajne królestwo Terabithię. Mszczą się na szkolnej dręczycielce Janice Avery, a na święta Jess daje Leslie szczeniaka, Księcia Terriena. Wiosną strumień wzbiera i Jess boi się przeprawy. Pewnego dnia jedzie z panną Edmunds do muzeum w Waszyngtonie. Wtedy Leslie idzie sama do Terabithii, lina pęka i dziewczynka ginie. Jess przeżywa żałobę, a na koniec buduje most i prowadzi przez niego May Belle jako nową królową.

Rozdział 1. Jesse Oliver Aarons junior

Kończy się sierpień. Dziesięcioletni Jess Aarons wstaje bladym świtem, gdy ojciec odjeżdża do pracy swoją ciężarówką. Od początku wakacji codziennie biega po pastwisku za domem, bo w nowym roku szkolnym ma być najszybszym biegaczem wśród piątoklasistów. Rok wcześniej wygrał jeden z wyścigów na szkolnym boisku i teraz liczy, że zwycięstwa zmienią zdanie innych o nim, a może ucieszą też ojca. Za bratem przepada sześcioletnia May Belle, jedyna z sióstr, która jest dla niego miła. Na śniadaniu starsze siostry, Ellie i Brenda, narzekają, że Jess cuchnie potem, i wyciągają od matki pieniądze na zakupy, chociaż w domu ich brakuje. Wszystkie obowiązki spadają więc na Jessa. Musi wydoić krowę, Pannę Bessie, i zebrać fasolę z ogródka. Po południu May Belle zauważa, że ktoś wprowadza się do starego domu Perkinsów po drugiej stronie drogi. Jess nie przywiązuje do tego wagi. Narrator zdradza, że później chłopiec będzie się dziwił, jak mało znaczyła dla niego ta chwila.

Rozdział 2. Leslie Burke

Ellie i Brenda nie wracają na czas, a zmęczona matka wyładowuje złość na synu. Jess sam robi młodszym siostrom kanapki na kolację, a potem zamyka się w pokoju i rysuje. Przy rysowaniu się uspokaja, ale robi to w tajemnicy. Ojciec uważa, że to zajęcie niegodne chłopca. Jedyną osobą, której Jess pokazuje rysunki, jest panna Edmunds, młoda nauczycielka muzyki. Wielu dorosłych w Lark Creek nie traktuje jej poważnie, a Jess jest w niej zakochany i czeka na jej lekcje przez cały tydzień. Wieczorem wraca ojciec. May Belle rzuca mu się na szyję, a Jess stoi z boku, bo wie, że ojciec nie lubi u niego takich czułości. Następnego ranka, podczas biegu, chłopca zaczepia ktoś siedzący na płocie. Jess dopiero po chwili rozpoznaje, że to dziewczynka. Nazywa się Leslie Burke i właśnie zamieszkała w domu Perkinsów. Proponuje wspólną zabawę, ale Jess wymawia się pracą i odchodzi.

Rozdział 3. Najszybszy chłopak w piątej klasie

Zaczyna się rok szkolny. Leslie trafia do klasy Jessa. Przychodzi w zwykłych spodenkach i koszulce, podczas gdy reszta dzieci jest odświętnie ubrana, i od razu zwraca na siebie uwagę. Wychowawczyni, pani Myers, z trudem wciska dla niej ławkę do ciasnej sali. Jess nie chce się zadawać z nową koleżanką i odpowiada jej tylko skinieniem głowy. Myśli o wyścigach na długiej przerwie. Organizuje je Gary Fulcher, który dzieli chłopców na biegi po czterech. Leslie przysiada się do Jessa i ogląda biegi. Gdy chłopiec próbuje rozsądzić spór o wynik jednego z nich, Gary kpi, że Jess pozwoliłby biegać nawet dziewczynie. Urażony Jess proponuje wtedy Leslie, żeby pobiegła. Dziewczynka startuje w jego biegu i wyprzedza go tuż przed metą. Na boisku zapada cisza. Gary próbuje jej zabronić udziału w finale, ale Jess staje w jej obronie. Leslie wygrywa także finał. W autobusie Jess siada obok May Belle i udaje, że nie słyszy, jak Leslie go woła. Patrzy jednak, jak dziewczynka biegnie do domu, i myśli, że biegnie pięknie.

Rozdział 4. Władcy Terabithii

Przez cały tydzień Leslie wygrywa każdy wyścig, a chłopcy tracą ochotę do biegania. W piątek jest lekcja muzyki. Gdy klasa śpiewa z panną Edmunds, Jess spotyka wzrok Leslie, uśmiecha się do niej i w duchu jej wybacza. W autobusie dziewczynka opowiada o dawnej szkole w Arlington pod Waszyngtonem. Jej rodzice przenieśli się na wieś, bo uznali, że pieniądze zaczęły zbyt wiele dla nich znaczyć. Leslie z trudem odnajduje się w nowej szkole. Gdy pani Myers chwali przed klasą jej wypracowanie o nurkowaniu, a potem wychodzi na jaw, że w domu Burke’ów nie ma telewizora, dzieci zaczynają z niej drwić. Wkrótce Leslie siada w autobusie na miejscach siódmoklasistów i naraża się Janice Avery, największej dręczycielce w szkole. Jess ratuje sytuację żartem z tuszy Janice, z którego śmieje się cały autobus. Janice nie zapomina mu tej zniewagi.
Tego samego popołudnia Leslie przekupuje May Belle papierowymi lalkami, żeby zostawiła ich w spokoju, i razem z Jessem biegnie nad wyschnięty strumień za domem Burke’ów. Z drzewa zwisa tam stara lina. Leslie proponuje, żeby w lesie po drugiej stronie urządzić tajne królestwo, takie jak Narnia, i nazywa je Terabithią. Przyjaciele przeprawiają się na linie i są odtąd królem i królową. Jess buduje z desek zamek, a Leslie pożycza mu Opowieści z Narnii, żeby wiedział, jak rządzić. Któregoś dnia Janice bierze odwet. Oskarża Jessa, że podstawił jej nogę, i kierowca każe mu wracać pieszo. Z czasem przyjaciele odkrywają sosnowy gaj za zamkiem i uznają go za święte miejsce. Rodzice Leslie, Bill i Judy, trochę onieśmielają Jessa, bo są pisarzami, a ich dom jest pełen książek. Leslie nie czuje się swobodnie u Aaronsów, a matka Jessa ma Burke’ów za hipisów.

Rozdział 5. Groźne olbrzymy

W opowieściach Leslie Terabithii zagrażają olbrzymy, ale prawdziwym olbrzymem jest Janice Avery. Razem z koleżankami terroryzuje młodsze dzieci. Pewnego dnia May Belle przynosi do szkoły słodkie ciastka, które przywiózł jej ojciec, i chwali się nimi. Janice zabiera jej przysmak. Zapłakana May Belle prosi brata, żeby pobił dręczycielkę. Jess wie, że bójka nic nie da, ale Leslie obiecuje dziewczynce, że coś wymyślą. W Terabithii przyjaciele naradzają się jak na radzie wojennej. Leslie wie, że Janice podkochuje się w Willardzie Hughesie. Dyktuje Jessowi list miłosny, rzekomo od Willarda, z zaproszeniem na spotkanie za szkołą. Następnego ranka Jess podrzuca kartkę do ławki Janice, a Leslie w tym czasie odwraca uwagę. Janice daje się nabrać i zostaje po lekcjach. W autobusie wszyscy dowiadują się, że Willard wcale na nią nie czeka, i śmieją się z niej. Jessowi robi się trochę głupio, a Leslie uważa, że dręczycielce należała się nauczka. May Belle dowiaduje się, kto to zrobił, i obiecuje dochować tajemnicy.

Rozdział 6. Pojawia się książę Terrien

Zbliża się Boże Narodzenie. Siostry dokuczają Jessowi, że Leslie jest jego dziewczyną, i wyśmiewają ją. Jess czuje się w rodzinie obco. Gryzie go też to, że nie stać go na żaden upominek dla Leslie. Myśli o swoich rysunkach, ale uznaje, że nie są dość dobre. Za skromne oszczędności kupuje z siostrami lalkę dla May Belle. Któregoś dnia z okna autobusu widzi ogłoszenie o szczeniakach do oddania za darmo i od razu wysiada. W Wigilię daje Leslie w Terabithii szczeniaka. Dziewczynka jest zachwycona. Nazywa psa Książę Terrien i mianuje go strażnikiem królestwa, choć szybko okazuje się, że bardziej nadaje się na błazna. Sama daje Jessowi zestaw farb i papier do malowania. Chłopiec nie umie wyrazić, jak bardzo się cieszy. W domu święta są nieudane. Ojciec kupił Jessowi tor wyścigowy, ale zabawka źle działa, a ojciec jest rozczarowany. Siostry kłócą się o prezenty. Dopiero gdy Jess idzie wydoić krowę i spotyka Leslie z psem, czuje świąteczną radość.

Rozdział 7. Złoty pokój

Po świętach ojciec Leslie ma wreszcie czas i zaczyna odnawiać stary dom. Leslie mu pomaga, więc rzadziej bywa z Jessem. Chłopiec próbuje chodzić do Terabithii sam, ale bez przyjaciółki las traci czar. Jest też zazdrosny, że Leslie tak dobrze dogaduje się z ojcem. Gdy dziewczynka to zauważa, zaprasza go do wspólnej pracy. Jess pomaga, uczy się od Billa i przestaje czuć się przy Burke’ach głupi. Razem malują salon na złoto. Leslie mówi, że pokój jest zaczarowany, ale nie zdradza rodzicom tajemnicy Terabithii. Po ponad miesiącu przyjaciele wracają do królestwa. Leslie wymyśla historię o wojnie na granicy, a potem dziękują za pokój w sosnowym gaju.
Kilka dni później Leslie słyszy w szkolnej łazience płacz Janice Avery. Jess namawia przyjaciółkę, żeby jej pomogła. Dopiero w Terabithii Leslie opowiada, czego się dowiedziała. Ojciec bije Janice, a jej koleżanki rozgadały tę tajemnicę po całej szkole. Leslie poradziła jej, żeby udawała, że nic o plotkach nie wie, bo wkrótce wszyscy zapomną. Żartuje, że ma teraz w szkole półtorej przyjaciółki. Wieczorem May Belle szepcze bratu, że śledziła ich i wie, gdzie się chowają. Jess każe jej przysiąc na Biblię, że nikomu nie powie.

Rozdział 8. Wielkanoc

Przez wiele tygodni pada deszcz. Jess coraz bardziej boi się przeprawy na linie, zwłaszcza z rosnącym Księciem Terrienem. Zbliża się Wielkanoc, jedyne święto, na które Aaronsowie jeżdżą do kościoła. Ellie i Brenda chcą nowych ubrań, ale wtedy ojciec wraca z wiadomością, że stracił pracę. Siostry płaczą nad sobą, a Jess ucieka do obory. Przychodzi tam Leslie. Gdy słyszy o kościele, mówi, że chciałaby pojechać z nimi, bo nigdy nie była na nabożeństwie. Matka Jessa w końcu się zgadza, choć obawia się, jak dziewczynka będzie wyglądać. W niedzielę Leslie przychodzi starannie ubrana i przez całe nabożeństwo uważnie słucha. Potem mówi, że historia Jezusa jest piękna i ciekawa, ale nie musi w nią wierzyć. May Belle się przeraża. Mówi, że kto nie wierzy w Biblię, po śmierci trafi do piekła. Leslie i Jess zbywają to żartem, ale młodsza siostra długo nie może się uspokoić.

Rozdział 9. Diabelskie czary

W poniedziałek po Wielkanocy znowu leje. Przyjaciele postanawiają mimo deszczu pójść do Terabithii. Nad strumieniem stają zaskoczeni. Koryto, zwykle suche, wypełnia rwąca woda. Jess proponuje, żeby wrócić, ale Leslie bierze psa pod pachę i przelatuje na linie na drugi brzeg. Chłopiec idzie w jej ślady i ląduje niezgrabnie. Przez kolejne dni deszcz nie ustaje, a woda podnosi się coraz wyżej. Jess za każdym razem się boi, choć ukrywa to przed przyjaciółką. W środę, w strugach deszczu, Leslie ogłasza, że na Terabithię rzucono zły czar, i prowadzi go do sosnowego gaju, by prosić duchy o pomoc. Jess marznie i czuje się w gaju nieswojo. W nocy budzi się i słyszy, że wciąż pada. Postanawia, że następnego dnia powie Leslie, że nie chce iść do Terabithii. Wstydzi się swojego strachu i wie, że ona pójdzie, choćby woda podniosła się jeszcze bardziej.

Rozdział 10. Wspaniały dzień

Rano ojciec wyjeżdża szukać dorywczej pracy. Jess doi krowę i zbiera się na odwagę, by porozmawiać z Leslie. Wtedy May Belle woła go do telefonu. Dzwoni panna Edmunds. Jedzie do Waszyngtonu i proponuje, żeby Jess pojechał z nią do muzeum. Zaspana matka mruczy coś przez sen, a chłopiec uznaje to za zgodę. Dopiero gdy wyjeżdżają z miasteczka, przychodzi mu do głowy, że mógł zaprosić Leslie. Przyznaje sam przed sobą, że cieszy się z wycieczki tylko we dwoje. W Narodowej Galerii Sztuki Jess po raz pierwszy w życiu ogląda prawdziwe obrazy. Czuje się tam podobnie jak w sosnowym gaju. Panna Edmunds stawia mu obiad, a potem zwiedzają jeszcze Smithsonian. Kiedy wracają, wychodzi słońce. Jess jest szczęśliwy i chce jak najszybciej opowiedzieć o wszystkim Leslie. W kuchni zastaje jednak całą rodzinę przy stole w ciszy. Matka na jego widok wybucha płaczem. Brenda mówi mu, że Leslie nie żyje, a wszyscy myśleli, że zginął razem z nią.

Rozdział 11. Nie!

Jess nie rozumie, co słyszy. Ojciec tłumaczy, że Leslie znaleziono w strumieniu. Lina, na której chciała przeprawić się na drugi brzeg, pękła. Dziewczynka spadła, uderzyła głową i utonęła. Jess krzyczy, że to nieprawda, bo Leslie świetnie pływała. Wybiega z domu i biegnie przed siebie drogą. Ojciec rusza za nim ciężarówką, w końcu go dogania, bierze na ręce i zawozi do domu. W nocy Jess budzi się z koszmaru i przez chwilę myśli, że śmierć Leslie mu się przyśniła. Wyobraża sobie, jak opowie jej o Waszyngtonie i przyzna się do strachu przed strumieniem. Rano okazuje się, że ojciec wydoił już krowę za niego. Matka podaje naleśniki, a Jess je łapczywie, nie zwracając uwagi na przytyki sióstr. Gdy ojciec mówi, że trzeba iść do Burke’ów złożyć kondolencje, chłopiec pyta, o czym on mówi. Ojciec spokojnie powtarza mu, że Leslie nie żyje.

Rozdział 12. Samotność

Rodzice idą z Jessem do domu Burke’ów. W złotym pokoju zebrało się wiele osób. Babcia Leslie zaczyna przy chłopcu płakać, a jemu jest z tym niezręcznie. Jess myśli o tym, że w szkole będzie teraz kimś ważnym. Bill obejmuje go, płacząc, i mówi, że Leslie bardzo go kochała. Potem Jess słyszy, że ciało Leslie zostanie skremowane. Dopiero wtedy naprawdę rozumie, że przyjaciółki już nie ma. Ogarnia go wściekłość. Ma wrażenie, że Leslie go zostawiła. Ucieka do domu i uderza May Belle, gdy siostra pyta, czy widział zmarłą. Zabiera farby i papier, które dostał od Leslie na święta, biegnie nad strumień i wrzuca je do wody. Tam odnajduje go ojciec. Bierze syna na kolana i pozwala mu się wypłakać. Jess pyta, czy Leslie trafi do piekła, skoro nie wierzyła. Ojciec uspokaja go, że Bóg na pewno nie skazałby Leslie na piekło. Później Bill prosi, żeby Jess zaopiekował się Księciem Terrienem, bo Burke’owie wyjeżdżają na kilka dni do Pensylwanii. Jess zasypia, przytulając psa.

Rozdział 13. Most

W sobotę Jess wstaje wcześnie i wraca do swoich obowiązków. Potem z psem idzie nad strumień poszukać farb, ale woda je porwała. Na brzegu leży powalone drzewo. Jess przechodzi po nim na drugą stronę, a pies przepływa wpław. W Terabithii chłopiec splata z gałązek sosny wieniec dla zmarłej królowej i zanosi go do gaju. Nagle słyszy wołanie May Belle. Siostra poszła jego śladem i utknęła w połowie pnia nad wodą. Jess ostrożnie do niej podchodzi, uspokaja ją i sprowadza z powrotem na brzeg. Mówi jej, że każdy się czasem boi.
W poniedziałek w szkole ławki Leslie już nie ma. Pani Myers wywołuje Jessa na korytarz. Zamiast go skarcić, mówi mu ze łzami, że Leslie była jej najlepszą uczennicą. Opowiada, że po śmierci męża ludzie kazali jej zapomnieć, a ona nie chciała. Proponuje, żeby pomagali sobie nawzajem. Jessowi robi się wstyd za wszystkie żarty z nauczycielki. Rozumie, że to Leslie wyprowadziła go z pastwiska i pokazała mu większy świat. Kilka dni później wracają Burke’owie i pakują rzeczy, bo bez córki nie chcą tu mieszkać. Dają Jessowi książki i przybory malarskie Leslie, a on prosi o deski leżące za domem. Bill przyznaje, że chciał zostawić mu psa, ale nie potrafi się z nim rozstać. Następnego dnia Jess buduje z desek most przez strumień. Gdy May Belle przychodzi zobaczyć, co robi, chłopiec prowadzi ją przez most do Terabithii i ogłasza ją nową królową.