Streszczenie — Kapelusz Pani Wrony

Pani Wrona przychodzi na piątkowe spotkanie pod dębem bez słynnego kapelusza. Detektyw Barnaba nie znajduje śladów, a nagroda nic nie daje. Dopiero mysz Bronisława naprowadza go na nową rodzinę w lesie. Państwo Ptaszkowie zrobili z kapelusza gniazdo dla czterech piskląt, a Pani Wrona zachowuje się z godnością. W drugim opowiadaniu bojaźliwy Wystraszek broni dżdżownicę Magdę przed groźnym Stworem, który pęka ze śmiechu. W trzecim do Ogrodu wprowadza się Nic i zasłania rośliny, aż szpak Stach podstępem każe mu coś zrobić. W czwartym bocian Mikołaj poślubia żabkę Izabellę, która po pocałunku zmienia się w bocianicę.

Kapelusz Pani Wrony

W lesie wszyscy znają Panią Wronę i jej kapelusz. Bohaterka nigdy nie pojawia się bez niego, a elegancka Lisica patrzy na niego z zachwytem i odrobiną zazdrości. Co piątek zwierzęta zbierają się na spotkanie pod starym dębem. Pewnego razu Pani Wrona przybywa spóźniona, potargana i bez kapelusza. Woła, że ktoś go ukradł, i osuwa się na fotel.

Mieszkańcy lasu wzywają detektywa Barnabę, niedźwiedzia w zielonym berecie, który prowadzi agencję „Barnaba i Spółka”. Barnaba wypytuje świadków i bada teren. Nigdzie nie widać żadnego tropu. Ktoś podejrzewa Wiatr. Ten obraża się, że zawsze o wszystko obwinia się właśnie jego, i odlatuje. Detektyw radzi Pani Wronie, żeby wyznaczyła nagrodę. Całe towarzystwo szuka kapelusza, lecz bez skutku.

Pani Wrona przestaje wychodzić z domu. Bez niej piątkowe spotkania tracą urok i las robi się smutny, nawet stary dąb. Któregoś dnia przychodzi do niej mysz Bronisława. Mówi, że w lesie pojawili się nowi sąsiedzi, ale pogrążona w smutku gospodyni puszcza to mimo uszu. Bronisława idzie więc do Barnaby. Detektyw od razu rozumie, że to może być przełom w sprawie.

Mysz prowadzi detektywa do gęstych zarośli, a za nimi idą Pani Wrona i inni mieszkańcy lasu. Tam poznają Państwa Ptaszków i ich czworo piskląt. Pani Ptaszkowa przeprasza, że wcześniej się nie przedstawili, bo byli zajęci urządzaniem gniazda i pisklętami. Wtedy wszyscy zauważają, że gniazdo zrobiono z zaginionego kapelusza. Pani Wrona nie ma jednak do nikogo pretensji. Mówi kilka miłych słów o gnieździe i dopytuje, jak się chowają maluchy.

Wieczorem bohaterka tęskni za kapeluszem. Gdy przychodzi nowy sezon, zjawia się jednak w nowym, olśniewającym nakryciu głowy, a Lisica znów nie może oderwać od niego oczu. Największą niespodzianką jest Bronisława. Pani Wrona sprowadziła dla niej z Paryża pierwszy w jej życiu kapelusz. Barnaba patrzy na to wszystko i postanawia wreszcie wymienić swój stary beret na nowy.

Wystraszek

Mały zielony stworek ukrywa się pod paprocią i drży ze strachu. Znajdują go Wiewiórki i zabierają na wycieczkę po lesie. Pokazują mu różne leśne zakątki, a stworkowi najbardziej podoba się wielki dąb.

Potem stworek trafia na gromadę Jeży, które śmieją się z jego bojaźliwości. Wystraszek znowu się chowa, tym razem wśród malin. Tam poznaje borsuka Eustachego, który traktuje go życzliwie i niczego mu nie wytyka. Od tej pory Wystraszek czuje się przy nim bezpiecznie.

Po lesie krąży wieść o groźnym Stworze. Wkrótce potwór naprawdę się pojawia i chce zjeść małą dżdżownicę Magdę. Wtedy Wystraszek, choć cały się trzęsie, wychodzi z ukrycia. Głośno każe potworowi zostawić dżdżownicę w spokoju i opuścić las.

Stwór tak się dziwi odwadze maleństwa, że wybucha śmiechem. Śmieje się i śmieje, aż wreszcie pęka z hukiem i znika. Magda rozgłasza, że Wystraszek pokonał potwora i uratował las. Zwierzęta podziwiają bohatera. Wystraszek próbuje tłumaczyć, że przez cały czas był przerażony, ale nikt go nie słucha. Tylko Jeże są niezadowolone i zazdrosne.

Wysłuchuje go dopiero borsuk Eustachy. Tłumaczy mu, że odwaga nie oznacza braku strachu. Odważny jest ten, kto boi się, a mimo to pomaga innym. Każdy czasem się czegoś przestraszy, nawet ten, kto uchodzi za dzielnego.

Nic w Ogrodzie

Pewnego wieczoru do Ogrodu przychodzi Nic i nikt tego nie zauważa. Rano mrówka Dorota dziwi się, że brakuje kępy nasturcji. Kret Marcin wychodzi po marchewkę, a grządki już nie ma. Jeżyk Jerzyk nie może znaleźć krzaka agrestu. Nic rozsiada się tam, gdzie wcześniej rosły rośliny, i zajmuje coraz więcej miejsca.

Sprawą zajmują się Bracia Ropuchowie, znani w Ogrodzie hazardziści. Sprawdzają, co się dzieje, i próbują przepędzić intruza. Nie da się jednak pokłócić z kimś, kto jest niczym. Bracia zwracają się więc do szpaka Stacha, na którego można liczyć w trudnych sytuacjach.

Szpak nie walczy z Nic. Zamiast tego mówi mu, że na pewno nic nie potrafi, i namawia je, żeby zrobiło coś, cokolwiek. Nic chce udowodnić, że jest inaczej. Próbuje raz za razem, ale nic z tego nie wychodzi.

Zawstydzone Nic zaczyna się kurczyć. Im bardziej się stara, tym jest mniejsze. W końcu robi się tak małe, że na swoje miejsca wracają wszystkie rośliny, od agrestu po nasturcje. Stach wkłada malutkie Nic do słoika i porządnie go zakręca, żeby mieć intruza pod kontrolą.

Mikołaj, czyli historia pewnego bociana

Młody bocian Mikołaj długo nie mógł znaleźć sobie żony, bo był bardzo wybredny. Kiedy w końcu ogłasza, że się zakochał, rodzina oddycha z ulgą. Na niedzielny obiad przyprowadza wybrankę, Izabellę. Wszyscy milkną ze zdumienia, bo Izabella jest żabką.

Krewni krytykują wybór Mikołaja. On jednak broni ukochanej i zapowiada, że wyzwie na pojedynek każdego, kto zechce ją zjeść. Oznajmia też, że od teraz będzie jadł tylko roślinne potrawy. Wszyscy są zdruzgotani.

Rodzina zwołuje naradę. Stryj Józef uważa, że Mikołaj jest młody i jeszcze mu przejdzie. W sobotę bocian idzie na dyskotekę z kuzynem z Australii. Izabella nie może iść, bo szykuje się do koncertu. Mikołaj wraca więc do domu wcześniej, niż powinien. Po łące krążą plotki, że zadaje się z żabami, ale on się tym nie przejmuje.

Wreszcie bliscy godzą się na wesele. Podczas uroczystości Mikołaj całuje Izabellę i wtedy żabka zmienia się w piękną bocianicę. Bociany od razu przyjmują ją do rodziny. Zawiedziony jest jedynie kuzyn z Australii, który liczył na królewnę jak w baśni. Para żyje potem szczęśliwie przez wiele lat.