Mądrość — charakterystyka postaci
Uosobienie mądrości, świadek wezwany przez Ozyrysa w utworze Sąd Ozyrysa. Cechy z uzasadnieniem, cytaty i miejsce postaci w świecie przedstawionym.
Mądrość to trzecia z Idei, które występują w opowiadaniu. Ozyrys wzywa ją, bo wszystko przenika i może przedstawić sprawę w krótkich a mądrych słowach. Zjawia się natychmiast i niczemu się nie dziwi. Na widok Psunabudesa uśmiecha się z zadowoleniem, bo to on tajnym okólnikiem zakazał jej pobytu w Egipcie.
Mądrość opowiada życie ministra od studiów do śmierci. Jest rzeczowa i uprzejma wobec Ozyrysa, ale nie boi się go poprawiać. Wyjaśnia mu, że łapówki to w Egipcie zwyczaj, i kilka razy pokazuje, że szelmostwa ministra były zarazem głupie. Jej porównania są dowcipne. Głupotę Psunabudesa przyrównuje do piramidy Cheopsa, a jego rozum do pęcherza wielbłąda.
W zakończeniu, jak mówi Ozyrys, nawet Mądrość drapie się w głowę nad wynikiem ważenia. Gdy jednak z ziemi dochodzą wiwaty na cześć wskrzeszonego ministra, tylko ona śmieje się cicho. Jej śmiech jest puentą opowiadania.
Cechy — Mądrość
| Cecha | Uzasadnienie w tekście |
|---|---|
| Przenikliwa | Ozyrys mówi, że Mądrość wszystko przenika, i to jej powierza ocenę życia ministra. |
| Opanowana | Narrator zaznacza, że Mądrość niczemu się nie dziwi. |
| Bezstronna | Na pytanie, czy zakaz był bardziej głupi, czy niegodziwy, odpowiada, że jednakowo. |
| Dowcipna | Porównuje głupotę ministra do piramidy Cheopsa, a jego rozum do pęcherza wielbłąda. |
| Odważna wobec boga | Poprawia Ozyrysa w sprawie łapówek i dowodzi, że szelmostwa ministra były także głupie. |
| Ironiczna | Na koniec cicho się śmieje z owacji, jaką Egipt urządza wskrzeszonemu ministrowi. |
Częste pytania — Mądrość
Kim jest Mądrość w „Sądzie Ozyrysa”?
Uosobieniem mądrości, wezwanym przez Ozyrysa, by przedstawił życie Psunabudesa i sprawę obu duchów.
Dlaczego Mądrość uśmiecha się na widok Psunabudesa?
Bo rozpoznaje w nim ministra, który za życia tajnym okólnikiem do gubernatorów zakazał jej pobytu w Egipcie.
Co Mądrość mówi o łapówkach?
Prosi Ozyrysa, by nie kładł ich na szali Niegodziwości. Wyjaśnia, że egipscy dygnitarze uważają je za stary zwyczaj i biorą je z czystym sumieniem.
Jak Mądrość ocenia Psunabudesa?
Uważa, że był zarazem durniem i łotrem. Jego czyny były złowrogie, a głupota tym większa, że uważał się za mądrego.
Dlaczego Mądrość śmieje się na końcu?
Słyszy, jak Egipt wiwatuje na cześć wskrzeszonego ministra. Tekst nie mówi tego wprost, ale można się domyślać, że śmieszy ją radość ludzi z powrotu kogoś, kto im szkodził.