Karol Wielki — charakterystyka postaci
Cesarz, wódz wyprawy do Hiszpanii w utworze Pieśń o Rolandzie. Cechy z uzasadnieniem, cytaty i miejsce postaci w świecie przedstawionym.
Karol Wielki jest w poemacie cesarzem o siwej brodzie, tak starym, że poganie przypisują mu ponad dwieście lat. Od siedmiu lat walczy w Hiszpanii. Jest władcą idealnym: pobożnym, sprawiedliwym i otoczonym wiernymi rycerzami. Bóg zsyła mu sny i anioła, a na jego prośbę zatrzymuje słońce.
Nie jest jednak wszechwiedzący. Daje się zwieść Ganelonowi, choć sny zapowiadają mu nieszczęście. Z ciężkim sercem zostawia Rolanda w tylnej straży. Gdy słyszy róg, od razu rozumie, co się stało, każe uwięzić Ganelona i zawraca wojsko, ale przybywa za późno.
Nad ciałem Rolanda mdleje, płacze i szarpie brodę. Mści się na poganach, zabija w pojedynku emira Baliganta i zdobywa Saragossę. W Akwizgranie sądzi zdrajcę według prawa, zdając się na decyzję baronów i pojedynek sądowy. Na końcu, wezwany przez anioła na kolejną wojnę, skarży się na trudy swojego życia.
Cechy — Karol Wielki
| Cecha | Uzasadnienie w tekście |
|---|---|
| Pobożny | Modli się przed bitwą, a Bóg zsyła mu anioła i cudownie zatrzymuje słońce. |
| Sprawiedliwy | Sądzi Ganelona zgodnie z prawem i zdaje się na wyrok baronów i pojedynek. |
| Kochający | Rozpacza nad Rolandem, którego wychował. |
| Dzielny | Sam staje do pojedynku z emirem Baligantem. |
| Utrudzony | Na końcu płacze, że jego życie to nieustanna męka. |
Częste pytania — Karol Wielki
Kim jest Karol Wielki w poemacie?
Cesarzem Franków, wujem Rolanda i wodzem wyprawy do Hiszpanii. Jest przedstawiony jako idealny władca chrześcijański.
Ile lat ma Karol w poemacie?
Poemat przedstawia go jako starca z siwą brodą. Poganie mówią o nim, że ma ponad dwieście lat. To hiperbola, bo historyczny Karol miał w 778 roku nieco ponad trzydzieści lat.
Jak Karol dowiaduje się o bitwie?
Słyszy róg Rolanda. Ganelon próbuje go przekonać, że Roland trąbi dla zabawy, ale cesarz nie daje się zwieść.
Jaki cud zdarza się dla Karola?
Na jego modlitwę Bóg zatrzymuje słońce, by Francuzi zdążyli dopędzić pogan przed zmrokiem.
Jak kończy się historia Karola w poemacie?
Święty Gabriel wzywa go do nowej wyprawy na pomoc chrześcijanom. Cesarz płacze i skarży się na ciężar swojego życia.